GALANTHUS NIVALIS L. 



Noemen wij nu de 3 zuiver-witte grootste blaadjes der 

 bloem » kelkblaadjes " , dan hebben wij hier een dier bij de 

 éénlobbige planten zoo veelvuldig" voorkomende gevallen , 

 waarin het buitenste omhulsel der bloem door zijne kleur 

 zoowel als zijn teeder maaksel van den groenen kelk der 

 tweelobbige gewassen aanmerkelijk afwijkt. Vele kruidkun- 

 digen passen dan ook den naam van kelk op zulke witte 

 blaadjes niet toe, doch bestempelen, in gevallen als die wij 

 thans bij het Sneeuwklokje hebben leeren kennen, en waar 

 dus twee kransen van gekleurde blaadjes den groenen kelk 

 en de bloemkroon van andere planten vervangen, al wat 

 buiten de meeldraden gezeten is met den naam van » bloem- 

 dek." Wij voor ons zullen dat woord alleen gebruiken in 

 gevallen, waar slechts één enkele krans van blaadjes de 

 meeldraden omgeeft , onverschillig of die dan groen of anders 

 gekleurd is. 



De 6 meeldraden , waarvan er 3 meer naar buiten en 3 

 meer naar binnen staan , hebben korte helmdraden , doch 

 lange, in een fijnen draad uitloopende, helmknoppen. Het 

 stuifmeel , dat bij de meeste planten door twee spleten naar 

 buiten gedreven wordt , ontlast zich hier door een paar poriën , 

 die den top der helmknoppen innemen. Opgevangen door het 

 kleverige uiteinde van den priemvormigen stijl, ontwikkelen 

 zich uit de afzonderlijke stuifmeelkorrels snel de zoogenaamde 

 stuifmeelbuizen , en deze dalen dan , langs den stijl , naar de 

 3 hokjes van den eijerhouder , om daar de talrijke eitjes 

 binnen te dringen en den eersten aanstoot tot de vorming- 

 van een nieuw individu te geven. 



Nadat de bloemen haar schoonsten tijd gehad hebben , 

 ziet men ze verflensen , en hare onderdeelen een voor een 

 afvallen. Alleen de eijerhouder blijft staan, steeds in om- 

 vang- toenemend. De bloemstengel echter, hoe lang hij zich 



