AZALEA (R.) INDICA. 



De Azaleaas dan zijn heesters van een of meer (zelfs 5 — 10) 

 voet, en behooren voornamelijk in berg - achtige streken van 

 Midden-Azië (Turksch-Armenië , China , Japan) en Noord- 

 Amerika (Canada , Pensylvanië , Yirgïnië , Carolina , Georgië) 

 te huis. Haar naam, afkomstig' van het Grieksche woord 

 » azaleos" , dat dor beteekent , hebben zij aan hare natuurlijke 

 standplaats te danken , die zich gewoonlijk door droogte en 

 rotsachtigheid onderscheidt. De Duitschers noemen haar daarom 

 ook wel »Felsenstrauch". 



Zoo als meer andere planten , bloeijen de Azaleaas vóórdat 

 hare bladen zich volledig* ontplooid , of vóórdat , na eene 

 tijdelijke rust , nieuwe spruiten met haar vrolijk groen de 

 oudere met haar somberder tinten hebben vervangen, Heeft 

 echter de ontwikkeling dier organen plaats gehad , dan blijkt 

 het, dat zij, op middelmatige afstanden van elkander ver- 

 wijderd, naar verschillende richtingen heen gekeerd staan; 

 dat zij door geene steunblaadjes vergezeld worden ; op korte 

 stelen gezeten zijn ; eindelijk , dat hun vorm nu eens meer 

 naar het ovale , dan weder meer naar het langwerpige of 

 lancetvormige overhelt, liggende de grootste breedte in de 

 beide laatstgenoemde gevallen nu eens meer aan den voet , 

 dan eens meer in het midden , soms ook wel in de nabijheid 

 van den spitsen of stompen top des blads. De rand der 

 Azaleabladen is gaaf; dikwerf echter draagt hij stijve wim- 

 pers , zelfs in die gevallen , waar de beide oppervlakten , 

 tegen den regel in, onbehaard zijn. 



Tegen het naderen van den bloeitijd , ontdekt men aan de 

 toppen der jongste takken sterk gezwollen knoppen , die , na 

 zich geopend te hebben , blijken te bestaan uit een zeker 

 aantal lichtgroene of witte schubben en één of meer ge- 

 steelde bloemen , die uit de oksels dier schubben oprijzen. 

 Bij een gering aantal van beiden , is de as , die hen draagt . 



