ARDISIA CEISPA. 



men onder steenvruchten zoodanige Trachten verstaat , bij 

 welke het binnenst gedeelte van het vrachtvleesch eene laag 

 vormt , wier vastheid aanzienlijker is dan die van het meer 

 naar buiten gelegen gedeelte , ten gevolge waarvan beiden , 

 in rijpen staat, gemakkelijk van elkander gescheiden kunnen 

 worden. Onze perziken, abrikozen, pruimen en kersen leve- 

 ren ons welbekende voorbeelden van steenvruchten op. De 

 zaadkorrel is daar door een tweekleppigen steen omgeven , 

 en deze , oorspronkelijk even week als het eetbare vrucht- 

 vleesch . waarvan hij dan ook een onderdeel uitmaakt , doet 

 zich eindelijk wél voor als een zelfstandig werktuig, maar 

 kan, met het oog op zijne ontwikkeling, onmogelijk als zoo- 

 danig beschouwd worden. 



Ook bij Ardisia nu , vinden wij in het sponzige en on- 

 eetbare vrachtvleesch der rijpe bessen een steen , maar een 

 zoodanigen , die zich niet als een tweekleppig geheel , maal- 

 ais een kogelrond zakje voordoet , en die daarenboven niet 

 steenhard , maar papierdun en bros is. Hij laat zich gemak- 

 kelijk van de zaadkorrel afscheiden , die voor het grootste 

 gedeelte uit eene vleezige massa bestaat , welke de rol van 

 kiemwit vervult. 



Hoewel de rijpe vruchten van A. crispa in den regel 

 scharlakenrood zijn , kent men er toch ook van eene bijna 

 witte kleur. Beiden zijn op onze plaat VI afgebeeld. 



Behalve bij loddiges, vindt men van A. crispa nog af- 

 beeldingen in het «Botanical Begister" (pi. 533) en in het 

 »Bot. Magazine" (pi. 1950), maar ginds onder den naam 

 van A. lentiginosa , hier onder dien van A. crenata. Men 

 wil, dat onze heester in 1810, uit China, door Mr. evans 

 of stepney werd ingevoerd. 



Van de circa 100 soorten van Ardisia worden er p. m. 

 25 in de Europesche tuinen aangetroffen. Daaronder zijn er 



