WIGANDIA CARACASANA. 



De bruine kleur, hierboven bedoeld, wordt voor een deel 

 te weeg gebracht door kleine ronde kogeltjes , die nu eens , 

 zooals aan de ondervlakte der bladen op lange, dan weder, 

 zooals aan hunne bovenvlakte, op zeer korte steeltjes of haren 

 gezeten zijn, en eene roodbruine , glanzige, kleverige vloeistof 

 bevatten. Naar mate deze kogeltjes, die, even als andere 

 dergelijke werktuigen , door de kruidkundigen kliertjes ge- 

 heeten worden, talrijker zijn, naar die mate is de kleur van 

 het deel , waarop zij voorkomen , ook bruiner. Dat de vloei- 

 stof, in de kliertjes vervat, kleverig is, bemerkt men bij het 

 betasten van de bladen ; zij verspreidt ook een vrij doordrin- 

 genden , maar niet bijzonder aangenamen reuk . 



Behalve kliertjes, dragen de verschillende onderdeelen onzer 

 Wigandia ook nog - korte en lange stijve borstels, welke des 

 te minder te vertrouwen zijn , daar het gebleken is , dat zij 

 de huid zeer gemakkelijk doorboren en daarin een brandend 

 gevoel te weeg brengen. 



De bloemen van W. caracasana zijn lichtpaars en vormen 

 aan den top des stengels of van zijne armen rijk getakte 

 pluimen. Zeer kort gesteeld, zijn zij, hoewel op verschillende 

 plaatsen ingehecht, echter aan denzelfden tak steeds naar 

 ééne zijde gekeerd, terwijl de takken zei ven , oorspronkelijk 

 als eene horologieveer opgerold, zich bij wijze eener plat- 

 gewonden spiraal ontwikkelen. De ontluiking der bloemen 

 heeft van onder naar boven plaats , en elke bloem bestaat 

 uit een 5-deeligen kelk; eene treehtervormig-e kroon met eene 

 korte buis en 5 stomp-eironde , min of meer terug-gebogen, 

 slippen ; 5 boven de kroon uitstekende meeldraden met gele 

 helmknoppen, en een boven den kelk gezeten eierhouder met 

 twee uit elkander wijkende stijlen, die elk in een knopvor- 

 migen stempel eindigen. Terwijl de helmdraden met naar 

 onder gerichte stekels bezet zijn, is de eierhouder, omgè- 



