IRIS KAEMPFERI V. SIEB. 



dan ook eens eene bloeijende Iris gezien heeft, herkent haar, 

 hoe ook in vorm gewijzigd , telkens weder ; en dit overtuigt 

 ons van de daadzaak , dat de grenzen van dit geslacht niet 

 door onze stelsels getrokken, maar in de natuur zelve ge- 

 g'rondvest zijn. 



Het aantal soorten vau Iris is vrij aanzienlijk en mag al 

 licht een 130-tab beloopen. In Loudon's Hortus Britannicus 

 worden daarvan 92 als in Engelsche, en in Bosse's Handbuch 

 een 60-tal als in Duitsche tuinen iug-evoerd, beschreven. 

 Aanbevelenswaardig zijn daaronder vooral I.aurea, lutescens, 

 Monaieri , ochroleuca met gele; I. persica, Xyphium en 

 xyphioïdes met blaauwgele; /. cristata, desertorum, furcata, 

 germanica , kalophila, negkcta, Pallasii, pallida, sambucina, 

 sibirica, sparsa en virginica met hemelsblaauwe ; /. biflora, 

 brachijcuspis , long i spa tha, prismatica, pumila, setosa met 

 purperen; /". tuberosa met groen-blaauwe ; I. Jlorentina en 

 I. gramïnea var. alba met witte, blaauw geaderde; /. squa- 

 lens met gele , bruin geaderde ; /. hiri&a met bruine ; /. va- 

 riegata met veelkleurige ; eindelijk I. susiana met zeer groote 

 vuilwitte bloemen , waarop donker-purperen aderen een dicht- 

 mazig net vormen. Sommige dezer soorten zijn uit Europa 

 zelf, andere uit den Levant, Daürië , Perzië , China, Nepal 

 en Noord-Amerika afkomstig. In ons eigen vaderland wordt 

 niet anders dan de gele Lisch of /. Pseudacorws in het 

 wild aangetroffen. 



De verdeeling van de soorten van Iris in grootere en klei- 

 nere groepen berust ten deele op het verschil iu die werk- 

 tuigen , welke in den grond verscholen zijn, en nu eens tot 

 de bollen , dan eens tot de knollen , dan weder tot de wor- 

 telstokken (langlevende onderaardsche stammen) behooren; ten 

 deele ook op het uiterlijk der kelkslippen , die aan de bin- 

 nenzijde gebaard (d. i. van twee overlangs loopende kammen 



VIII. 8 



