[KIS KAEMPFEKJ V. SIBB. 



van franje voorzien) of ongebaard kunnen wezen; op de hoogte 

 der bloemstengels, die nu eens kleiner dan de bladen blijven, 

 en dan weer daarboven uitsteken ; op het aantal bloemen aan 

 eiken bloemst engel afzonderlijk , en op de lengte der kroon- 

 buis in verhouding tot die des eierhouders. — /. Kaempferi 

 heeft een wortelstok: groote ongebaarde, neerhangende, om- 

 gekeerd-eironde kelkslippen: lang- genagelde , smalle, aan 

 haar top even uitgesneden , rechtopstaande en tot elkander 

 neigende kroonslippen; eene korte kroonbuis; hooge tweebloe- 

 mipre bloemstengels, en zwaardvormige bladen. — In de ver- 

 scheidenheid, op Plaat VIII afgebeeld, hebben al die deelen, 

 welke binnen de kelkslippen gezeten zijn , eene wijziging in 

 hun vorm ondergaan, overeenkomende met die, welke men 

 bij dubbele bloemen gewoon is waar te nemen. 



Volgens de overlevering, behooren Iris susiana, germanica 

 en xyphioides, welker kuituur opklimt tot het jaar 1573, 

 tot de langst bekende. Daarop volgen dan /. jïorentvna , 

 pallida, variegata, biffora, svihijlora , pumila, silirica, 

 graminea en Xyphiv/m, die van 1596 dagteekenen, en dan 

 eene menigte anderen, die van het jaar 1000 tot op heden 

 achtereenvolgens de aandacht van kweekers en liefhebbers 

 tot zich trokken. 



In het algemeen kan men zeggen , dat de Irissen het 

 weligst tieren op Luchtige vochtige plaatsen, zoo als op wei- 

 landen , langs woudzoomen . op open plekken in bosschen , 

 langs waterbekkens . enz. Een klein getal , waartoe o. a. 

 1 r . arenaria , pumila . hitescens, pallida. germanica en squalens 

 behooren, groeien beter op een droogen of rotsachtigen grond. 



I).- meeste verscheidenheden, die van deze of gene soort 

 van Iris. zoo als voornamelijk van I. ijurnuinirji, pumila, 

 XjpliluM (.-il xypldoides in den handel komen, zijn niet door 

 kruising, maar door uitzaaiing verkregen. Niet, dat men 



VIII. -I 



