

PKLAUGONIUM MULTIFLORUM HORT. 



goed gevormde meeldraden veelal oneven is ; en eindelijk , 

 dat er aan ééne zijde der bloem eene honigklier voorkomt, 

 die , diep in den bloemsteel doorgedrongen , aan dezen liet 

 voorkomen geeft alsof hij met eene spoor ware ineengesmol- 

 ten. Alles bij elkaar genomen, hebben de Pelargoniums dus 

 svmmetrieke bloemen , elk bestaande uit 5 vrije kelk- en 

 (meest) 5 vrije bloembladen; 10 meeldraden, waarvan 3 of 

 meer mislukken , en een 5-hokkigen stamper, hier boven reeds 

 in zijne bijzonderheden beschreven. 



Het vaderland der Pelargoniums is de Kaap, of, meer in 

 't algemeen , de Zuidpunt van Afrika. Verre weg toch het 

 grootst gedeelte van de p. m. 600 soorten , ons op dit oogen- 

 blik van die planten bekend , komen daar in 't wild voor. 

 Wel leveren Nieuw-Holland, Nieuw-Zeeland en St. Helena 

 eenige Pelargoniums op , maar deze maken toch altijd verre 

 weg de minderheid uit ; ja , men zou die soorten daar bijna 

 verdwaald kunnen noemen met het oog op den afstand tus- 

 sehen de zoo even genoemde eilanden , en het land , dat als 

 de bakermat der overigen beschouwd kan worden. Verwon- 

 derlijker nog dan de zoo even vermelde- bijzonderheid is , ten 

 opzichte van de geografische verspreiding der Pelargoniums, 

 deze , dat men eenige jaren geleden eene zeer schoone soort , 

 P. Endlicherianwm (afgebeeld in 1'Horticulteur Francais, 1865, 

 pi. V) , op het Taunusgebergte in Klein- Azië heeft aange- 

 troffen. 



Onder de sierplanten bekleeden de Pelargoniums eene uit- 

 stekende plaats; ja, er zijn er weinigen, wier populariteit in 

 weinige jaren zoo aanzienlijk is toegenomen , en die minder kans 

 hebben om immer verdrongen te worden of in vergetelheid 

 te geraken. Het dient er echter bij gezegd , dat tegenwoordig 

 niet zoo zeer de oorspronkelijke soorten , als wel de daaruit 

 verkreg'en verscheidenheden -- meest bastaarden (hybriden) — 



X. 4 



