PELARGONIUM MULTIFLORUM HORT. 



in de tuinen gezien worden ; zoodat misschien de stelling wel 

 zou kunnen worden verdedigd, dat de gelukkige uitkomsten, 

 door de kruising verkregen , meer dan andere oorzaken tot 

 de blijvende , ja zelfs tot de stijgende gunst hebbeu bijge- 

 dragen , welke aan de Pelargoniums is ten deel gevallen. 



In Bosse's » Handbuch der Blumengartnerei" worden 30 

 van de beste soorten van Pelargon ium opgenoemd , die tot 

 het verkrijgen van bastaarden gebruikt zijn geworden. Die 

 allen hier over te nemen , zou doelloos wezen. Liever bepalen 

 wij ons tot de mededeeling, dat daaronder P. zonale W. en 

 inquinans Ait. als de stamsoorten van de Sca/rlet-Pelargonivms 

 (zie hieronder) worden aangemerkt , en dat de overigen , waar- 

 van wij slechts P. tricolor Curt. , coronopïfolium Jacq. , bico- " j 

 lor Ait. , crassicaule l'Hér. als de meest bekende wenschen 

 te noemen , de overige verscheidenheden des handels hebben 

 voortgebracht. — Tot de Pelargoniums, die minder om hare 

 sierlijke bloemen dan wel om hun welriekend blad gekweekt 

 worden, behooren o. a. P. acerifolmm l'Hér., balsamewm 

 Jacq., radula Ait. var. ft. rosodorum en graveolens Ait. 



Het wit , het rood (in den ruimsteii zin) en het paars 

 maken de voornaamste kleuren van de bloemen der Pelargo- 

 niums uit , het zij dan dat eene daarvan de hoofdtoon voert 

 of allen gelijkelijk met elkander afwisselen. Zeer dikwerf 

 zijn — welke ook voor 't overige de schakeering dier kleu- 

 ren wezen mo^e — de twee naar boven gerichte bloembladen 

 donkerder van tint dan de anderen of met eene donkerder 

 vlek geteekend , eene bijzonderheid , geheel in overeenstem- 

 ming met de symmetrie , die aan den bouw dier bloemen ten 

 grondslag ligt. 



In zuiver systematische werken , vindt men het geslacht 

 Pelargonium , naar aanleiding van verschillen in het uiterlijk 

 of van kleine wijzigingen in den bouw der bloemen , in 



X. 5 



