EHODODENDRON FERRUGINEUM L. 



maken. Eene verklaring echter van dit werkelijk eenigszins 

 opvallend feit vindt men in de overeenstemming tusschen den 

 bouw van beider bloemen en eenige andere eigenschappen , 

 die, saamgenomen, het uiterlijk der planten bepalen. 



De gelegenheid om R. ferniffineum in haar vollen bloem- 

 dos te aanschouwen , mij , in den Amsterdamschen hortus , 

 gedurende de laatste jaren telkens in de maand Mei gegeven , 

 en de zoodoende bij mij vastgewortelde overtuiging, dat ik 

 dien heester — niettegenstaande zijne met onze laag liggende 

 tuinen weinig' overeenstemmende natuurlijke standplaats — 

 gerustelijk als eene sierplant voor den vollen grond konde 

 aanbevelen , deden mij besluiten , daaraan een paar bladzijden 

 in den » Plantentuin " te wijden. Ik zou het inderdaad eene 

 aanwinst voor onze tuinen rekenen , indien men ze ook met 

 Alpenrozen tooide. Rh. ferniffineum en hirsutum (want ook 

 deze laatste tiert welig in onzen hortus) zijn daartoe beiden 

 aan te bevelen. 



Rh. ferniffineum behoort tot de altijd groene heesters, en 

 draagt kort gesteelde , leerachtige , langwerpig-lancetvormige 

 (3 — 4 centim. lange en 10 — 12 millim. breede) bladen, die 

 aan beide uiteinden spits toeloopen , van lichtgroen allengs 

 donker-sapgroen worden , gaaf van rand en aan hunne onder- 

 vlakte dicht met kleine schubbetjes bezet zijn. Aan deze 

 schubbetjes , die eerst geelachtig- zijn , doch door den tijd eene 

 bruine tint aannemen, en die ook de takken bedekken, heeft 

 onze plant haar bijnaam van » roestkleurig" (ferruffineum) 

 te danken. Aan de toppen der takken komen in Mei de 

 korte bloemtrossen voor den dag. Elke tros bestaat uit 

 10 — 15 gesteelde, elk in den oksel van een schubachtig 

 blaadje gezeten , rozeroode bloemen , aan welke laatsten men 

 een 5-tandigen schotelvormigen kelk, eene 5-lobbige trechter- 

 vormige kroon , 5 lange en 5 korte meeldraden en één 



