DE VRUCHTZETTING VAN LILIUM CANDIDUM. 



hunne ontwikkeling benadeelen. Zoowel de zaden toch als 

 de hollen hebben voedsel noodig ; doch , in stede nu dat dit 

 gelijkmatig over de geheele plant wordt verdeeld, ziet men 

 het , in 't geval dat wij bespreken , bijna geheel aan de bollen 

 toevloeien , die daardoor aanmerkelijk in omvang toenemen , 

 terwijl de toekomstige vrucht hare oorspronkelijke grootte 

 stechts weinig overschrijdt. Ja , wat meer is : is eenmaal de 

 tijd aangebroken , dat de wortels het opnemen van voedsel 

 uit den grond beginnen na te laten , dan worden de vaste 

 organische stoffen , die zich uit dit laatste in den stengel 

 hadden afgezet, op nieuws vloeibaar, en stroomen zij naar 

 beneden om aan te vullen wat van elders niet meer werd 

 aangevoerd. Als gevolg hiervan , ziet men den bloemstengel 

 met al zijne deelen verbleeken en opdroogen. 



Snijdt men nu echter den bloemstengel , na den bloeitijd , 

 bij den grond af, en onttrekt men hem zoo doende aan den 

 invloed der bollen , dan kan hij de voedende stoffen , die hij 

 bevat , doen strekken ten voordeele van de eierhouders en 

 hunne eitjes ; en deze , aan wie nu de gelegenheid gegeven 

 wordt om zich verder te ontwikkelen , verzuimen niet om te 

 verwerken wat hun wordt aangeboden , maar doen dit dan 

 toch nog zoo matig , dat de stengel , die hen draagt , nog 

 sappen bevat op het oogenblik , dat de zaaddoozen open- 

 bersten. 



Uit het voorgaande blijkt, dat er bij de Lelie eene soort 

 van antagonisme bestaat tusschen de bollen en de toekomstige 

 vruchten ; dat beiden zich gedragen als twee tegenoverge- 

 stelde machten ; eindelijk , dat het voordeel meest altijd aan 

 den kant der bollen is. Uiterst treffend wordt het bestaan 

 van zulk een antagonisme aangetoond door eene proef van 

 den Heer van den Born , hierin bestaande , dat men eene 

 witte Lelie , zonder haar uit den grond te nemen , voorzichtig 



