PAVETTA INCARNATA BL. 



met den dichterlijken naam van » Flamma Sylvaruïn " d. i. 

 «Vlam der bosschen" bestempeld. 



Vele planten , die men tegenwoordig" onder het geslacht 

 Pavetta vindt opgesomd, droegen vroeger den naam van 

 Ixora , zoo als o. a. uit den Prodromus van de Candolle , 

 Bosse's Handbuch, Loudon's Hortus britanicus en andere 

 dergelijke werken blijken kan. Dat de nieuwere schrijvers 

 beide geslachten vereenigden , moet daaraan worden toege- 

 schreven , dat hun de kenmerken , waarop eertijds de schei- 

 ding dier geslachten gegrondvest werd , niet zoo belangrijk 

 voorkwamen als hunne voorgangers , wat trouwens niet te 

 verwonderen was , daar het geheele verschil tusschen Pa- 

 vettaas en Ixoraas eenvoudig daarin bestond , dat bij gene 

 de stijl zeer verre buiten de bloemen uitstak en de kroon- 

 slippen stomp waren , terwijl bij deze de stijl niet of slechts 

 even te zien was, en de kroonslippen spits uitliepen. 



De bloemen der Pavettaas munten minder uit door haar 

 omvang dan door haar aantal in elke tuil. Aan elke harer 

 onderscheidt men een kleinen 4-tandigen kelk ; eene trom- 

 petvormige kroon met eene dikwerf zeer lange tengere buis 

 en 4 horizontaal uitstaande stompe of spitse slippen ; 4 

 aan den kroonmond gezeten meeldraden , en een stijl , die 

 nu eens ver boven de kroonbuis uitsteekt, en dan weder 

 geheel in die buis is opgesloten , en een tweebeenigen stem- 

 pel draagt. Onder de kelktanden vindt men een groen ko- 

 geltje , dat zich als de eierhouder doet kennen en 2 hokjes, 

 elk met één eitje , bevat. De vruchten der Pavettaas zijn 



besachtig van aard. 



De soort van Pavetta , die wij thans aan onze Lezers 

 voorstellen , behoort tot de rubriek met korte stijlen en 

 spitse slippen , en werd dus in vroeger tijd onder de Ixoraas 

 gerekend. Zij onderscheidt zich van hare verwanten vooral 



J 



