SARC0P0D1UM t'XIFLORÜM. 



Nederl. Indië van den Hoogleeraar Miquel (Deel III , blz. 

 64G en 651) nog- altijd als twee verschillende soorten aan- 

 gehaald worden , is daaraan toe te schrijven , dat het uit 

 Hasskarl's uiterst korte, d. i. ter naauwernood 2 regels lange, 

 diagnose (Bot. Zeitg. 1842, Beibl. II, 1) niet blijken kon, 

 dat hij en Lindley de zelfde plant onder de oogen gehad 

 hadden, en, voor zoover het den Heer Miquel betreft, dat 

 er van Bulbopliyllum iniijlorttm in geene Nederlandsche ver- 

 zameling — zelfs niet in 's Rijks Herbarium — een gedroogd 

 exemplaar te vinden was. Ook schijnt aan beide Heeren de 

 gelegenheid ontbroken te hebben, een levend Buitenzorgsch 

 exemplaar van laatstgenoemd gewas met de Londensche 

 Sarcopodimn Lobbii te vergelijken. 



Daar de naam van BulbophjUum wnflorum ouder is dan 

 die van Sareopodium Lobbii, zoo eischen de rechtvaardigheid 

 en het gebruik, dat de plant, waarop beiden betrekking heb- 

 ben , al moge zij ook van het eene geslacht naar het andere 

 zijn overgebracht, echter met den bijnaam «uninorum" be- 

 stempeld blijve , en het is dan ook om die reden , dat wij 

 niet geaarzeld hebben , dien aan het hoofd van ons opstel te 

 plaatsen. 



Zoo als blijken kan uit onze plaat , behoort Sareopodium 

 imijlorum tot de epiphyten, d. z. zoodanig;e planten, welke 

 met hare wortels aan de oppervlakte van andere voorwerpen 

 vastgehecht zijn. Menigeen herkent daarin zekerlijk ook, en 

 te recht , eene Orchidee. De werktuigen , die over den 

 boomstronk heen kruipen en de plant het neervallen beletten , 

 zijn ten deele, zoo als wij zeiden, wortels; in een an- 

 der deel echter herkent men een kruipenden stam. Uit 

 dezen laatsten rijzen de vleezige , korte , als opgeblazen , 

 elliptische organen op , die de kruidkundigen » schijnknol- 

 len" noemen, en die als eene bijzondere soort van takken 



