TUCCA GLORIOSA L. 



door de natuur aan een paar zijknoppen wordt toevertrouwd , 

 dan moet men dit niet aldus verstaan , alsof die knoppen 

 vroeger niet aanwezig waren , maar wel , dat zij , bijaldien 

 de bloeitijd nog langer ware verschoven gebleven , even als 

 alle vroegere knoppen van dien aard, zouden zijn opgedroogd 

 en te niet gegaan. Het is namelijk een verkeerd denkbeeld — 

 boewei men bet dikwerf boort uiten — dat de Eénlobbige 

 planten zich niet zouden vertakken , omdat er in de oksels 

 hunner bladen geene knoppen gevonden zouden worden. In- 

 tegendeel ; die knoppen bestaan bij baar (althans in zeer vele 

 gevallen) even goed als bij de Tweelobbige gewassen; maar 

 terwijl bij laatstgenoemde groep alle knoppen om zoo te 

 zeggen met dezelfde voorrechten bedeeld zijn , schijnen deze 

 bij eerstgenoemde zich in een enkelen ■ — den eindknop — 

 te koncentreeren. Hieruit moet van zelf volgen , dat , bij 

 de Eénlobbige planten , de zijknoppen zich nimmer kunnen 

 doen gelden , dan nadat de eindkop in zijne ontwikkeling is 

 gestuit geworden. Daar de bladen der Yuccaas , en dus ook 

 de knoppen in hunne oksels , zeer dicht op elkander gezeten 

 zijn , zoo is het licht te begrijpen , dat de takken , door een 

 paar of eenige weinigen dier knoppen voortgebracht , zich in 

 elkanders onmiddellijke nabijheid vertoonen en dat een oude 

 Yucca-stam dus een gevorkt voorkomen hebben zal. 



De bladen der Yuccaas zijn in den regel stijf en puntig , 

 en vormen aan het uiteinde van den enkelvoudigen stam of 

 zijne armen eene dichte rozet. Uitgerekt en smal als zij 

 zijn , naderen zij in hun uiterlijk het meest tot den lancet- 

 vorm of eene zijner verscheidenheden. Even min als bij de 

 meeste andere Eénlobbige planten , zijn ook de bladen der 

 Yuccaas met den stam , die ze draagt , door eene later zich 

 vormende geleding verbonden; integendeel, men ziet ze, aan 

 het einde van hun leven, daaraan wel opdroogen, slap wor- 



XV. 4 



