YUCCA GLORIOSA L. 



den en eene hangende houding 1 aannemen , maar afvallen in 

 den waren zin , doen zij niet. De kweeker moet , om de 

 verdorde bladen te verwijderen , zijne toevlucht dus dikwerf 

 nemen tot het mes , en hiervan is het gevolg , dat de stam 

 en de takken der Yuccaas , onder de bladerrozet , doorgaans 

 zeer ruw en hobbelig zijn. 



Vele Yuccaas hebben volmaakt gave bladen — en hiertoe 

 behoort ook Y. gloriosa ; bij anderen daarentegen zijn die 

 organen scherp , d. w. z. langs de randen met tanden of 

 doornen gewapend. Y. Jiïamentosa , flaccida , enz., munten 

 nog door eene andere bijzonderheid uit , hierin bestaande , 

 dat de randen hunner bladen zeer vroeg verweeren , waar- 

 door dan de vezels, die te samen het bladskelet uitmaken , 

 op die plaats los komen te liggen , en aan het geheel een 

 uitgerafeld voorkomen verleenen. 



De kleur der Yucca-bladen helt nu eens meer tot het 

 sap- , dan weder meer tot het zeegroen over. Ook vindt 

 men soorten of variëteiten met bonte d. i. geel gestreepte 

 bladen. 



Bloemen worden er aan de meeste Yuccaas niet dau op 

 gevorderden leeftijd gezien ; dan echter zijn zij zeer talrijk 

 en tot eene eindelingsche pluim vereenigd — eene pluim 

 derhalve , die uit het midden der bladerrozet oprijst. De 

 uitwerking, die eene bloeiende Yucca te weeg brengt, is 

 zeer verrassend, ja, voor den oningewijden zelfs zoo vreemd , 

 dat hij , voor de eerste maal in de tegenwoordigheid van 

 zulk een exemplaar gebracht, moeite heeft om te gelooven, 

 dat dat rijk en bevallig geheel van groote , witte of geel- 

 achtige , klokken en die kale stam met zijne stijve blader- 

 rozet bij elkander behooren. Van naderbij beschouwd, be- 

 staan de bloemen der Yuccaas uit 3 vleezige kelk- en 3 

 vleezige kroonbladen, 6 meeldraden en een enkelen stamper. 



XV. 5 



