OVER HET ONTSTAAN VAN ZWAMVLOKKEN AAN WORTELS. 



Junghuhn en Teysmann gestreden werd (zie o. a. Deel XXV). 

 Het is ons doel geenszins , die oude veten weder op te halen ; 

 maar , door ons onderwerp daartoe gedreven , kunnen wij 

 toch niet nalaten één punt uit die diskussiën in het licht 

 te stellen , nl. dat Junghuhn het mislukken van het eerste 

 op Java aangelegde Kinaplantsoen o. a. toeschreef aan de 

 omstandigheid , dat men daarvoor een terrein had gekozen , 

 kort te voren nog met Easamalaas (Liquidambar Altingiand) 

 overdekt, en niet genoegzaam gezuiverd van stukken wortels 

 en houtspaanders , die na het rooien van die boomen daarop 

 waren achtergebleven. Toen het kwijnend uiterlijk van dat 

 plantsoen het verzetten van de boompjes noodzakelijk maakte, 

 vond men nl. in het tot hiertoe gebruikte terrein allerhande 

 overblijfselen van het gekapte woud verspreid liggen , en 

 dat wel voor het meerendeel met zwamvlokken overdekt en 

 doorregen , terwijl ook de wortels der nog levende doch 

 kwijnende Kinaboomen door hetzelfde euvel waren aangedaan. 

 Wel is waar verklaarde Teysmann, tegen deze waarneming 

 van Junghuhn in , dat hij het voor eene onbegrijpelijke 

 dwaling hield , te meenen , dat de bedoelde witte draden 

 ook op levend hout zouden voorkomen en wortels en stam- 

 men van levende planten zouden kunnen doordringen; ja, 

 ging hij zelfs zoo ver van het denkbeeld te uiten , dat 

 Junghuhn doode Kinaboomen voor levend zou hebben aan- 

 gezien. De in dit opstel medegedeelde bijzonderheden pleiten 

 echter zoo sterk voor de mogelijkheid van wat door Junghuhn 

 werd waargenomen en tevens voor de juistheid der gevolg- 

 trekkingen , daaruit door hem afgeleid , dat Teysmann's be- 

 denkingen , ook zonder dat het noodig is , de uitkomsten van 

 de onderzoekingen der laatste jaren daar tegenover te stellen , 

 daardoor van zelf als onaannemelijk moeten worden ver- 

 worpen. 



