DELPHIXIUM. 



staafjes eens waaiers , naar den meer of minder diep inge- 

 sneden omtrek begeven ziet , en tot trossen vereenigde bloe- 

 men , waarin het blauw , rood en wit , in de meest uiteenwij- 

 kende scbakeeringen, om den voorrang dingen. In niet bloeien- 

 den staat, zou men ze wel met de Monnikskappen (Aconitums) 

 kunnen verwisselen ; maar , zoodra de bloemen of zelfs de 

 bloemknoppen zich vertoonen , is zulks , uit hoofde van beider 

 verschil in vorm , niet meer mogelijk. 



Het aantal Delphiniums , die in de beschrijvende werken 

 als soorten staan opgeteekend , bedraagt tusschen de 40 en 

 50. Buitendien echter kent men eene menigte vormen , die 

 óf uit kruising voortgesproten zijn , en dus als bastaarden 

 beschouwd moeten worden , óf wier bloemen , zoo als men 

 dat heet , tot de dubbelde of gevulde behooren. Het is dus 

 wel begrijpelijk, dat de juiste bestemming (determinatie) van 

 die Riddersporen , welke onze tuinen versieren , soms zeer 

 veel bezwaren oplevert. 



Men verdeelt het geslacht der Riddersporen in 4 groepen , 

 die als volgt gekarakterizeerd worden : 



l e Groep. — Eén stamper. Vier vergroeide kroonbla- 

 den. Éénjarige soorten (Hiertoe behooren onze ge- 

 wone tuin- en veld-Ridderspoor [D. Ajacis en Con- 

 solida] ). 



Groep. — Drie stampers. Vier vrije ongebaarde 

 kroonbladen. Éénjarige soorten [D. virgalum). 

 Groep. — Drie of vijf stampers. Vier vrije kroon- 

 bladen , waarvan twee (de onderste) gebaard. Spoor 

 lang. Overblijvende planten (Deze afdeeling bevat 

 verreweg het grootst getal soorten). 

 Groep. — Drie of vijf stampers. Vier vrije kroon- 

 bladen. Spoor kort. Overblijvende soorten (Deze 

 afdeeling, die zich nog door hare zeer gezwollen 



.XVI. 



