EOELLA CILIATA L. 



en die ook bij de gewone Klokjes gevonden worden , zijn 

 haren, die, volgens sommige waarnemers (b. v. Hartig), met 

 de bestuiving in een nauw verband staan , daar zij bij het 

 ontluiken der bloemen de rol van een borstel vervullen , en de 

 aanwezigheid van stempels overbodig zouden maken. Om zich 

 goed voor te stellen , wat hiermee bedoeld wordt , deelen wij 

 mede , dat de meeldraden bij de Campanulaceeën in den knop 

 eene gesloten buis vormen ; dat de op dien tijd zeer korte 

 stijl met zijne nu nog tegen elkander aangedrukte stempels 

 in die buis is weggedoken , en dat het stuifmeel aan de 

 binnenzijde van die buis ontlast wordt. Gedurende het ont- 

 luiken nu stijgt de stijl langzamerhand naar boven , dringt 

 door de buis van meeldraden heen en streeft deze eindelijk 

 voorbij , met het stuifmeel bezwaard , dat , door de haren 

 zijner oppervlakte uit de hokjes der helmknoppen is mee- 

 gevoerd. Volgens Hartig nu, trekken die haren — die men 

 zich als holle , aan beide uiteinden gesloten , buizen moet 

 voorstellen ■ — naar binnen terug, op de wijze als de vinger van 

 een handschoen , die bij het uittrekken van dit kleedingstuk 

 niet gereedelijk volgt , en nemen zij daarbij de stuifmeelkor- 

 rels mede , die nu , zonder naar de stempels te worden 

 heengevoerd , van hunne nieuwe en vreemde zitplaats uit , 

 hun bevruchtenden invloed op de eitjes zouden doen gelden. 

 Er zijn kruidkundigen , voor wie deze leer van Hartig te 

 avontuurlijk was , dan dat zij bij hen ingang konde vinden. 

 Nogtans worden ook door hen de zamelharen als werktuigen 

 van meer dan gewone beteekenis beschouwd , daar het niet 

 ontkend kan worden , dat zij tot het wegborstelen van het 

 stuifmeel uit de hokjes der helmknoppen medewerken. Al- 

 leenlijk zouden die bevruchtende korrels , bij het zich terug- 

 trekken van de haren , niet medegaan , maar afgestroopt 

 worden , en door die omstandigheid juist de gelegenheid be- 



