VERSCHIL IN KLEUR VAN DRUIVEN AAN DENZELFDEN WIJNSTOK. 



hiervan het gevolg niet alleen (zoo als algemeen geloofd 

 wordt) , dat de kenmerken der heide aangewende planten op 

 de uit die kruising voortgesproten zaden worden overgedra- 

 gen , maar ook , dat de vruchten , hinnen welke die zaden 

 zich ontwikkelen zullen , min of meer belangrijke wijzigingen 

 in hare eigenschappen ondergaan. Worden dus de hloemen 

 van een witten Druif bestoven met het stuifmeel van een 

 blauwen, dan zullen de vruchten van den eersten niet wit 

 blijven , en alleen pitten opleveren , waaruit later bastaard- 

 individuén gewonnen zullen kunnen worden , maar voor een 

 deel ook zelven den invloed der kunstbewerking ondervin- 

 den , en hier en daar eene blauwe tint aannemen. 



Planchon ontkent de juistheid van het tweede gedeelte 

 dezer stelling en blijft hechten aan de meening, dat eene 

 kruising tusschen twee individuen op deze zelven geen invloed 

 uitoefent. Alleen in de nieuw gevormde zaadkorrels , niet 

 in de vrucht , waarin deze verborgen zijn , wordt volgens 

 hem een gewijzigd leven opgewekt. Ziet men dus aan een 

 en denzelfden Wijnstok blauwe en witte druiven nevens 

 elkander, dan is dit alleen het gevolg van de neiging, welke 

 bij alle uit eene kruising- voortgesproten individuen bestaat, 

 om plotseling tot hunne stamvormen terug te keeren (atavis- 

 mus), eene neiging, die zich o. a. ook daarin openbaren kan, 

 dat aan eene bastaard de tweeërlei bladen , bloemen of vruchten 

 van den vader- en moedervorm op eens voor den dag komen. 



Men ziet , dat de denkbeelden van Bouchet en Planchon 

 over de onderwerpelijke vraag nog al uit elkander loopen , 

 en men moet het daarom toejuichen, dat de Vereeniging voor 

 Akkerbouw te Montpeillier zich de zaak aangetrokken en last 

 gegeven heeft tot het nemen van proeven, waaruit, zoo wij 

 hopen , eenig licht zich verspreiden en blijken zal , aan welke 

 zijde de waarheid is. 



