347 



C a p. IV. 

 De nostrae disqnisitionis ratione* 



Quanta incertitudo ; quanta discrepantia in re tam facile 

 obscrvauda! Alii omuino cuticulan discretam denegare , alii 

 principio, alii postremo formatam contendere, alii membra- 

 nam yeram, alii excretionem rcsinosam vel ceream habere! 

 Atque quorum doctrinae tautopere inter se. repugnant, ii prin- 

 cipes sunt scientiae, et si auctoritati soli velis obsequi, cui 

 major attribuenda sit, jure dubitas. 



Attamen si singulae accuratius coraparantur opinioncs non 

 omnes omnimis rationibus actn differre, pro parte reptignan- 

 tiara praecipue in notatioribus positara esse, patet. Quodsi 

 Ungerus cnticulam ex substantia intracellulari suniit ortam, 

 haec origo haud multum differt ab alia, qua deducitur ex 

 substantia extracellnlari: hoc posito, ut utraque consideretur 

 ex cellulis excreta. Sin vero substantia intercellularis ante 

 cellnlas forraatas ponitur comparens : haec coincidit assumtio 

 cum Hartigii doctrina, qui cuticulam a cellula primordiali 

 immutatam contendit: hoc excepto, quod Ungerus non mem- 

 hranaceam ei concedit indolem. Atqui hae praeter ceteras 

 snnt quaestiones, in qnibus etiam nunc versatur lis: prima, 

 num cnticula revera propriam et distinctam ostendat confor- 

 mationera; altera nura supra omnes omnium plantarum appa- 

 reat cellnlas ad telam epidermoideam pertinentes; tertia num 

 consideranda sit tanqnam materia indigesta, nee iutus orga- 

 nice temperata, an gaudeat struetura, qualis membranis pro- 

 pria est cellularibus , vividane sit regetave, an iners sive emor- 

 tua; quarta, utrum jara prioribus cellnlarum statibus discerni 

 possit, an valde tandem proveeta aetate'; quinta, qualem se- 

 quatur explicationis ralionem , praecipue utrum exeretione sit 



