210 



rumquc cdocli ohscrvaverant, tarnen rem liaud siipcrvacancaia 

 mo aggrcili diico, fusiiis ea tractando, quac hucasquc ex 

 accoratiori phvsiologiac planlarum Bliidio profccla ooque terlo 

 explorata habemus , qiiod oo gravins forc arbitror, qunm 

 falsac ex imperfecta rei disquisitiouc opiuiones exortae late 

 iiicrcbruisse Teramqno rei natnrani obsciirasse vidcantiir. Quo- 

 circa radicibns omissis partium planlac cpigaeariim incre- 

 mciitum tcrmiDalc imnc diligentius perscriitari in auimo 

 est. 



Inter omnes constat St. Ilales*) primiim locnm, quo 

 partes centrales systeraatis truucalis epigaefp iucremeuta siia 

 capiant, pcrscrutatum fnisse. Quem ad finem ranio cuidam 

 novello Vitls viniferae decem signa ilsdcm intervallis b'" 

 mens. Par. in 3 ^/2 internodiis inlulit et auctnmno snhsequentc 

 ea magis minusvc dilatari conspexit ; ullinimn exempli cansa 

 internodinm ab co obsignatum ejusmodi erat: 



Vere Auetumno 



a — q 2 "'S!- m. 5 '" \^. m. 



q — p 5 — 6,5 — 



p_o 5 — 7,0 — 



— n 5 — 8,0 — 



n — b 0,8 — 1,8 — 



a. basis internodii; b. apex ejusdcra. 



Eadcra est ratio altiorum internodiorura, uumcris tau- 

 tum anctis. Ex quibus observationibus manifestum fit, totun: 

 ramnm noTcllum progrcssionibus crevissc et singula interno- 

 dia eodem modo sc habuissc i. c. quaeris pars consimili ra- 

 tionc aucta eo magIs accrcvcrat, quo altior erat. 111. Tre- 

 viranus**) contra affirniat: „Uales fand im Ilerbstc, das 



*) Vegctable statiks London 1727. Deutsch 1748. p. 186. 

 **) Phyg. d. Ge^'. Bd U. p. 166. \ 



