﻿— 18 — 



ad S. Ninsi). — Thbg. Fl. Jap. 118. — DC. Prodr. 

 IV 1 24. — Miq. Prol. 245. — S. sisaroideum DC. 1. c. 



Hab. in Sibiria altaica (Ledebour!), Persia boreali 

 (Szovits!), in Japonia, vix non cultum (Burmanni 

 icon in Japonia confecta dicitur, Mi quel spec. Thun- 

 bergii vidit, equidem non observavi). 



Adducuntur quidem SU Sisari ab auctoribus anti- 

 quis stationes, praeter Japoniam et Sïbiriam, adhuc 

 China , Corea et Mongolia , sed quum S. Sisarum, 

 S. Ninsi et Panacem Ginseng confunderent, nemoque 

 S. Sisarum unquam in China vel Mongolia vel Korea 

 invenisset, pro patria rite stabilita habenda sunt hue 

 usque tantum loca supra a me adducta. Corea et Man- 

 dshuria (a patribus saepius cum Mongolia con fusa) 

 alit Panacem Ginseng, eodem nomine vernaculo «nin- 

 zin» designatam, planta chinensis vero Rumphii 

 Amb. VI. Auct. 21. fig. 1. videtur Borraginea quae- 

 dam facie fere Lithospermi cujusdam grandiflori. 



S. Ninsi L. Cod. 2025, — Radice fasciculato-tube- 

 rosa ad Collum cauleque ex axillis bulbiferis; foliis ri- 

 gide raembranaceis, primordialibus cauiis atque inno- 

 vationum simplicibus ovatis, inferioribus pinnatisectis 

 ceteris ramealibusque trisectis, segmentis omnibus 

 sessilibus vel terminalibus rarius in petiolulum bre- 

 vem alatum decurrentibus, argute acuminato-serratis, 

 lanceolatis vel lineari-lanceolatis (in planta culta la- 

 tioribus); calycis dentibus distinctis; fructu ovali, vit- 

 tis in quavis vallecula et sub quovis jugo nec non ad 

 commissuram utrinque in singulas maximas subcon- 

 tiguas confluentibus. — Kaempf. Amoen. 818. tab. 

 p. 819., (exclusa radice venali seorsim delin. fig. 4, 

 quae Panacis Ginseng). — Burm. 1. c. quoad radicem 



