﻿— 57 — 



introeuntes simul communes sunt cum regionibus fini- 

 timis et endemicae haberi nequeunt. Ita v. gr. Alsine 

 laricina, Arenaria capillaris, Siellaria niscifolia, St. 

 discolor jugo Stanowoi sunt propriae et hinc in Sibi- 

 riam finitimam , illinc in Mandshuriam descendant, 

 GypsopMla violacea jugo maritime- secus oram Orien- 

 talen! Asiae, Stellaria gypsopliïloides Mongoliae pro- 

 pria est. Quas omnes si pro endemicis enumeremus 

 numerus Alsinearum Mandshuriae alpes. finitimas in- 

 colentium illisque propriarum vix minor evaderet, 

 quam numerus Alsinearum Japoniae propriarum. Hoc 

 autem verum videtur, regiones magis boréales divitio- 

 res esse Alsineis quam Sileneis. 



Character specierum endemicarum nostrarum aut 

 omnino peculiaris est (Krasçheninïkoivia , Lyclmidis 

 subg. Hedone), aut affinitas adest plus vel minus 

 distincte expressa cum speciebus asiaticis vel euro- 

 paeis (Stellaria tomentosa, Möhringia platyspernia, Si- 

 lène gracillima et aliae), cum americanis vero vix ulla. 

 Adsunt igitur in Japonia familiae plantarum, ubi affini- 

 tas americana vix obvia, et aliae, ubi valde distincta est. 



Smithia japonica: (Eusmithia Bth.) annua, caule sim- 

 plici iiliformi glabro; stipulis tenuiter scariosis semi- 

 sagittatis infra medium affixis; foliis 5 — 6-jugis ad 

 rhachin parce setosis, foiiolis cuneato-oblongis cum 

 mucro'ne subtus glaucis et ad marginem rhachinque 

 parce setoso-pilosis; racemis 4 — 5-floris pedunculatis 

 folio brevioribus; bracteis tenuiter scariosis ovatis 

 longissime acuminatis pedicellum subsuperantibus, 

 bracteolis rigide herbaceis lanceolato-ellipticis calycis 



biologiques. IX. 8 



