﻿— 303 — 



Stirpes americanae hujus subgeneris seriem pro- 

 priam sistere videntur, inter praecedentes quasi in- 

 termediam, foliis saepius arachnoideis , squamis par- 

 vulis, minus tarnen numéro sis quam in prioribus, sed 

 non tarn Iaxis et paucis quam in posterioribus. 



Ditissima Cnicis (et simul Garduis) regio est flora 

 Mediterranea. Sat numerosae species crescunt etiam 

 in Europa temperata occidentali. Orientem versus 

 sensim pauciores inveniuntur, in Asia centrali paucis- 

 simae, Garduis imo pauciores 1 ). Si tarnen ex centro 

 Asiae oceanum Pacificum versus descendimus, nume- 

 rus specierum iterum increscit et similis specierum 

 distributio observatur etiam in America boreali, ubi 

 in parte centrali paucae, utrumque oceanum versus 

 magis numerosae. videntur. 



In ditione nostra (Sibiria a Baicale lacu orientem 

 versus, Mandshuria, Mongolia , China, Japonia, Sa- 

 chalino et Kamtschatka) duas regiones distinguimus, 

 hie continentalem, illic insularem. In continente sub- 

 genera Breea et Cnicus et species 9 crescunt, in insu- 

 lis (cum Kamtschatka) 16, subgenera 3. 



Ex 9 continentalibus 3 sunt europaei, 4 endemici, 

 2 etiam Japoniae communes (praeter Cn. arvensem 

 forsan introductum), sed ex endemicis certe unus vel 

 alter in Japonia occidentali nondum cognita olim inve- 

 niendus (sic Cn. segetum jam in Korea detectus est). 



Ex 16 insularibus europaeus est 1 (Cn. arvensis), 

 in vicino continente obvii 2, endemici 13. 



1) Sibiria meridionalis habet C. nutantem L., Mongolia C. leuco- 

 phyllum Turcz. et C. Lomonosowii Trautv., China C. chinensem DC, 

 tota Asia orientalis C. crispum. Cnicos vero Mongolia habet nullos, 

 cetera Sibiria, praeter oriental em, paucissimos. 



