﻿— 419 — 



rit. — Ceterae vero partes, imo semiua quoad formam, 

 magnitudinem et sculpturam, perfecte identicae, sola 

 corolla excepta, quae in Lindemia calyce brevior y. 

 aequilonga, pallide carnea labio inferiore flavescente, 

 v. albido-rosea, et brevi tantum spatio diei aperta est, 

 in Vandellia erecta vero calycem superans v. sesqui- 

 iongior, pallide violacea et maculata et semper aperta. 

 Sed hoc non magni momenti videtur: in Ilysanthe 

 gratioloidi corollae longitudo simili modo variât, et 

 Lloyd (1. c.) observavit, plantulam aquae propiorem 

 corollas minores et fere semper clausas, ab aqua re- 

 motam majores et apertas habere, et ita res sese habet 

 verosimiliter etiam in nostra. Color autem Signum 

 neque constans, neque ubique observatum: de Linder- 

 nia constat tantum in planta germanica et pedemon- 

 tana (dilute purpurea, ex Allioneo), de Vandellia in 

 japonica. t 



Censeo igitur, Linderniam clelendam et Vandelliae 

 vel (si liane cum Torenia jüngere fas est) Toreniae 

 subjungendam et V. Pyxidariam appellandam, V. erec- 

 tam autem cum hac identicam speciem esse. Nihilo- 

 minus hic Linderniae genus adhuc seorsim enumero. 

 quia inter transitus varios supra enumeratos lacunae 

 aliquae supersunt, quas explere botanicis europaeis 

 quam maxime commendo. 



L. Pyxidaria Ail. — Bentli. in DC. Prodr. X. 416. 

 — Maxim. FI. Amur. 205. (a. genuina). — L. ina- 

 perta T h o r e ! ined . — Pyxidaria Lindern. Tourne! . 

 Alsat. 156. t, V. g. (1728). — Id. h. Alsat. 269. 

 (1747.) excl. syn. Micheli. 



Hab. in Mandshuriae limosis vix ex aqua egressis 

 secus fl. Amur et Usuri. E flora Bossica vidi praete- 



