— 321 — 



ismettono prima che molto sangue o, come il medico asseriva, il 

 veleno mortale ne fosse uscito. Eccoti sano, disse il medico : 

 facilmente il credetti, essendomi col sangue uscita anco la febbre. 

 Ed io che nelle due notti precedenti non aveva potuto pigliar sonno, 

 potei abbandonarmi nella notte successiva a un po' di quiete, donde 

 mi sorrise la prima speranza di guarigione, che ogni giorno migliorò, 

 e a poco a poco a tanto pervenne che, sebben con mano debole, 

 basto a maneggiare la penna". ^ 



' Nam eadem qua supra die, cadente jam sole, debttem, fessum et vix 

 spirantem ignita febris invasit repente, tanto cum impetu, ut primo impulsu 

 me victum crederem. Et sic conscendi lectulum, ratus non amplius meis pedibus 

 descensurus ; et crescente nocte, crescebat iucendium. Ego autem infesto ardore 

 et acri capitis dolore vexatus, suspiria emittens, igneas et tenues quandoque 

 voculas passionem testantes meam (non enim mihi mos est mugitus emittore, 

 ut plerique faciunt), huc illuc ferebar, quaeritans motu ilio febrem ludere et 

 parvo vestimentorum frigore aetneum sedare incendium. Et quoniam adversus 

 tam validas caloris immensi vires me exhaustura et imbecillem sentiebam, in 

 finem meum me omuino iturum rebar, et de vita praesenti desperans, de futura 

 incepi meditationes intrare. Et dum me, scelestum hominem, ante tribunal 

 Judicis cuncta cernentis primo e corpore egressu iturum noscerem et justam 

 ejus iram in crimen meum severumque cor futurum mecum revolverem, tantus 

 me pavor intravit, ut tremerem totus et veras mei conscius emitterem lacrimas. 

 Adstabat mihi sola ancillula quaedam, cujus multis annis obsequio usus sum, 

 quae me videns et existimans quantum aegritudine victus, lacrimabatur et in- 

 compte ac insipide satis cepit conari pauculas vires meas in patientiam erigere. 

 Ego autem medio ardoris in aestu ridebam illius inscientiam et te et amicos 

 alios, etsi absentes essetis, tanquam praesentes post trepidationem illam ingen- 

 tem alloquebar et orabam tacite, quibus poteram mentibus, ut intercessionibus 

 vestris mihi adeo facilem impetraretis exitum, eumque erga me mitem miseri- 

 cordemque votis faceretis supplicibus; et nonnunquam me ea bora exspiraturum 

 existimans, vale tibi reliquisque dixi. Quid multa ? cum in profundissimam 

 noctem venissem, et ecce judicio meo ignis extrorsum ab intrinsecis emissus ab 

 umbilico in fundum usque ventris et dextrum inguen cuncta corripuit. Ex quo 

 sperans egressuram febrem cum ardore ilio, paululum patientius cepi exspectare 

 exitum. Sed cum incassum cedere exspectantem adverti, Phaetontis memor 

 incendii, coepi mihi ipsi timore, ne fulmine ilio in cinerem iturus essem et, 

 quam ante optaveram, mortem expavescere. Interim post longam exspectationem 

 dies eluxit, et vocatis ex rusticanis amicis quibusdam, estendo eventum. Miran- 

 tur omues, et cum nihil haberent aliud quod praestarent, ivere in cousilium. 

 Hortantur ut medicum advocem, quod ego tanquam superfluum aspernabar, 

 coDsuetus naturae accidentium quorumcumque in diem usque illam curam per- 

 mittere. Tandem ne viderer id potius ob avaritiam facere, quam ob sinistram 

 medicorum habitam opinionem, advoco. Nec credas vero Appollinem, quem 

 primum novisse vires herbaruni ajunt, seu Epidaurium Aesculapium vel junio- 

 rem horum Hippocratem Chium, sed assuetum curis villicis hominem, equidem 



