^.^ 



XXX. 



DE CONIFERIS QUIBUSDAM. 



\ 



Si ex compluriLus familiis planlarum Ingentis ambilus, de quibus in his libris egimils, vclull 

 Palmanim, Sapindacearitm ^ aliarum, baud fere quaidam stirpes extra tropicos inveniuntur, iHquc 

 maxime incrcdibilcm vegotabllium abuiidaiitiam imprimis in Arcbipelago Indico declaral : hoc magis etiam 

 intclligitur, si cogitamus contrarium longe minus evenire illis familiis, qiim magis zonae temperatae sunt 

 propriag, et, paucissimis cxccptis, nullas fere esse, quibus plane careat ille Archipelagus. Argumento rei 

 sint Coniferce. Ut vulgo notnm est, tcmperatam maxime et partim quoque frigidam borcalcm zoiiani 

 habitant ct quasi socia* ingcntes saepc piagas obvcstiunt; itaque eas in Archipelago Indico aut nusquam 

 invenirij aut ccrte nonnisi alta montium juga incolerc crcderes. Ncquc (^lia res est in insula Java, ubi 

 quBcdam stirpes ex ilia familia altiores sylvas inhabitant, sed inter alias plantas partim adhue reginnis 

 calida; proprias disperssc sunt ac vulgo foliorum luxuric uisignlunlur. Varia^ ilia; sunt Podocarpt, cuncUc 

 altissimai arborcs, nonnulla; foliis angustis ct elongatis, qurc in una Specie latissima in cllipticum vergunt, 

 dum.et alia foliis baud minus subtilibus ct conlractis, quam vulgo in Gcncre Junipero ccrnitur, in allissimis 

 montium ignivomorum jugis invcnitur. Prretcr has montium incolas ct Gnetaceas, quae contra humiliorum 

 regionum sunt proprise ct formam Coniferarum tcmperie tropica maxime evolutam referunt, nullum ex 

 maxima ilia classe vegetabilium in Java Genus rcperilur, quandoquidem Dammara alba Rlmpu. baud 

 dubie aliunde imporlata fuit. Ha;c autcm arbor resins ditissima per alias Archipelagi Indici partes el in 

 Moluccis quam latissimc dispcrsa est ct vel in Cochinchina atque adeo in Philippinis gignitur. Frequen- 

 tissima est in Borneo et Sumatra, qurc insulce, ctsi sub a^quatorc sitaj, ut jam anno 1844 in couclllo 

 natura; scrutatorum' ct mcdicorum Gcrmaniai monui, ingentem vegetatione, etiam locis dcprcssis, cum 

 frigidiorc zona habent similitudincm, siquidem in nonnullis carum rcgionibus sylvae Pini gcnuin» inve- 

 niuntur, quarum in Java neque altioribus, neque humilioribus locis usquam uUum est vestigium. Mirum 

 istud vegetalionis ostentum tamen, ut jam turn docui, neque Icmpcriei divcrsai, neque magno cocli 

 discrimini tribui potest, quandoquidem aliis locis carundem insularum vcgctatio satis cum javana congruit, 

 scd potius in jicculiari quadam ipsius soli natura causam habet. Famih'aris meus infelicissimus, G, Mulleu 

 (qucm ineunle anno 1826 cum omnibus fere comitibus trucidaverunt indigent Bonieenses), harum 

 Pinonm grcgcs, in primo itincre per insulam Borneo anno 1822, in parte ejus inter septcntrioncm et 

 occidcntcm sita iis tantummodo locis vidit, ubi solum saxis graniticis, stratis lapidis arcnosi et argilla 

 constat; neque alia locorum est natura, in quibus sylvas earum arborum in Sumatra rcpcrit Juaguuhn 

 V. CL, cum cadem in Java longe sit diversa. Omnis baic insula montium ignivomorum quasi continua est 

 scries, quorum nucleus quidem saxo basaltico et trachytico, dcclivia vcro cl saltus inter montcs, magna 

 ex parte adhuc inccndio ajstuanlcs, maxime lapidibus vulcanicis tempestate imminutis ct contrilis constant. 

 Nusquam tota ilia insula probari potest montcs ignivomos inter moles granilicas surrexisse aut eas pemi- 

 pissc, quod in aliis sane insulis perspicuum est; sed lapidis granitici aut conlriti ejus uc vestigium quidem 

 in Java rcperitur. ITanc vcro digrcssioncm facere eo minus sum verilus, qund ita intelligi potest, quan- 



/ 



