RUMPHIA. "seq 
J 
cum Fico benjaminá fuit confusa (2). Non hujus loci est, sigillatim exponere, quisnam Ficus diverse his nominibus a 
peregrinatoribus fuerint confuse, neque docere, hane arborem Ficum Indicum antiquorum. esse non posse; adspectus 
autem vegetabilium tam miranda natura, qux in Archipelago Indico inveniuntur, haud parum conferre videtur, ad confir- 
manda ea, que de illis arboribus, quas Ficus esse jam Graci sciebant, primus Тикорикавтов Hist. Plant. lib. IV. cap. 5, deinde 
eum secuti Prius Hist. nat. lib. XIT. cap. 5, Strano Geograph. lib. V, Q. Curries Hist. Alexandr, lib. LX, aliique veterum 
scriptores dixerunt (3). Praeter ea, qui mox, auctore Комршо de eå allata fuerunt, F. h tocarpa а F. benj 
insuper differt : 1.) Ramulis minus tenuibus, quorum juniores sunt compresso-triedri et perinde ac gemma subuliformes et 
foliola involucri pube obsoletà brevissimà conspersi. 9.) Foliis brevius et obtusius acuminatis. 8.) Nervis distinctioribus ad ` 
margines foliorum arcuatim ascendentibus. 
in Linn. 
2. Ficus microcarpa Linn. riL., ut jam diximus, a Тнолвекс et fortasse etiam a Loureno, F. benja- 
mina Linn. credita est, et vulgo cum F. nitidd Tuuns., nonnunquam autem cum specie Americana 
Е. pertusá Linn. rm. confunditur. F. rubra Vaur. (que Е. pyrifolia Lan. Enc. bot. IT. р. 497. 18. 
et, ut verisimile, F. terebrata Wun. l. с. р. 1145. 46.), porro Ficus nomine F. rubra а Вотн Plant. 
Ind. Ог. p. 391. 8. descripta cum varietate acuminatá , et Е. aggregata Уат. Enum. I. р. 191 
(que Е. punctata Lam. 1. с. р. 495: 10.) aut proxime sunt affines, aut ex parte пе specie quidem 
differunt, quod exemplis genuinis inter se comparatis decernendum. Folia acumine multo breviori 
obtusiori sunt predita, quin etiam apice minus magisve obtusa, supra obscure viridia subtus palli- 
diora, ramuli autem robustiores, ut facile à F. benjamind discerni queat. Huc si, ut suspicor, 
referenda est Itti-Are-Alow Hort. Mal. ПТ. p. 69. tab. 55, figura ejus non accurata est habenda, 
siquidem folia nimis acuminata videntur et in quibusdam saltem fructibus pars involucri apparere 
debuisset. Varinga rubra Wourn. l. c. tab. 85. imaginem satis fidam F. microcarpe proberet , nisi 
fructus breviter pedunculati (ерісі forent, quod tamen cum figura Manuscripti congruit. Huic 
adscriptum est : « Varinga rubra. Nuno Mattacau » et tab. 86 nomen : « Nuno Майасаш Зира,» 
ut ultima hee figura ad solam arborem Supa, 1. c. р. 135 descriptam, spectare videatur, altera vero 
ad arborem huic habitu similem , cujus non ulterior facta est mentio. Arbor nostra, que ab indigenis 
Kiara s. Kiara ramboy aut Stringen appellatur, ad insignem pervenit crássitiem et in eo cum 
Е. hamatocarpá convenit, quod ramos latissime diffundit, e quibus multe radices perpendiculariter 
dependent. Не incredibili celeritate ad terram usque propullulant, in quam ubi semel penetrarunt 
funes valde tentos, quibus rami fulciuntur, emulantur. Paulatim crassitie aucte columnis sunt simil- 
lime , que fornicem umbrosam et obscuram come latissime expanse et ramis conjunctissimis unite 
hujus arboris sustentant. Cum in Javam advenissem , nonnullas earum arborum ante domum meam 
Bogorie conseveram , quarum una septem post annis fuleris ejusmodi ita excreverat , ut spatium ultra 
quam sexaginta pedum densissimà umbra complecteretur. Alterius autem, cui radices Ша, antequam 
terram contingerent, semper fuerant ademtæ, eodem temporis spatio, truncus ad longe majorem 
altitudinem succreverat , sed coma ejus, quamquam et ipsa densissime frondescens , nequaquam tamen 
ita late erat expansa ac sororis gemelle, cujus nature relicta fuerat vegetatio. Rami patentissimi , 
cinereo-fusci , rugosi, albido-punctati : novelli cinerei, crassitie penne columbine, teretes , obsolete 
sulcati, glabri, arescendo autem sulcato-angulati, coloris magis fusci, gemma subuliformi glabra 
terminati. Folia alterna, approximata, petiolis ad summum semipollicaribus plerumque dimidio 
Lusitani, qui поп solum Ficus diversas, sed et alias arbores ramis radicantibus insignes, veluti multas Rhizophoreas, Arvore de Rais appellaverunt, 
quibus a peregrinatoribus et nautis nostris nomen vulgare Wortelboom tribui solet. 
(1) Cf. C. G. C. Reinwardt Ueber den Character der Vegetation auf den Inseln des Indischen Archipels p. 9.° А 
(2) Cf. С. Сшви Exot. lib. І. сар. l., qui omnia, que de ей re scripserunt veteres, collegit. Cuncta tamen ex narrationibus eorum, qui 
Axexanpnum Macnum in expeditione Indica secuti fuerant, videntur fluxisse. Certe foliorum magnitudo, que peltis non minora fuisse dicuntur, nos 
plane incertos reddit, quaenam species a veteribus fuerit significata : nulla enim Ficuwm Indicarum, quoad ego scio, tantis predita est foliis. 
Itaque verisimile est, ut jam indicavit Комрнісв l. с. p. 144, in comparandis foliis cum. peltis, eos поп tam magnitudinem, quam formam eorum 
spectasse, cum presertim Prius dicat : « foliorum latitudo рейге macedonice effigiem habet. » Hanc enim Xzxornox, lib. V. de Cyri expeditione 
hedera folio comparat, utpote forme subtriangularis, supra et infra apice incurvo instar crescentis lune cornutz ; unde иксилиз Æneid. lib. Гай: 
« Ducit Amazonidum lunatis agmina peltis. » 
Hee autem forma est foliorum F. religiose Linn., qua arbor, ut vulgo notum est, ab omni inde tempore Indis sacra fuit. Hanc arborem, que diu 
eadem, atque Arbor Conciliorum Herb. Amb. Ш. p. 142. tab. 91 et 92 habita fuerat, ut speciem peculiarem, nomine F. Rumphii, in meis Bydr. 
Flor. Ned. Ind. p. 437 memoravi, cui inter Е. religiosam et F. populifoliam Vaaz locus in Sy tril dus est. Di issima autem ab illà est 
formå foliorum elliptica aut oblonga arbor Indice continentis, que dicitur Banyan. Нис referenda est F. indica Сълзи Exot. l. c., etiam recentiorum 
scriptorum, porro Ё, cotoneefolia Vaux. et fortasse пе species vegetationis procere modo indicate , quarum obscurissima est Synonymia. 
