118 RUMPHIA. 
ovoideo-globosum , apice in stylum filiformem salis long altenuatum , ai loculamento. unico 
ovulum solitarium fovens. Stigma obtusum v. obsolete trilobum. Fem. Calya triphyllus; foliolis Ros 
orbicularibus , subcucullatis , cum tribus petalis dissimilibus lato-ovatis circa шше imbricato- 
. convolutis. Staminwm rudimenta nulla v. obsoleta , serie simplici pistillum ambientia. Ovarium ) 
A ellipsoideum s. subcylindricum , uniloculatum ; ovulo in apice loculamenti suspenso. (An in omnibus?) 
Stigmata 5, terminalia , sessilia vel stylo perbrevi suffulta , statu virgineo жейин ck conniventia Y 
postea magis elongata ac divergentia aut etiam reflexa, papillosa. Васса forma ovoidea,, ellipsoided 
у. turbinata, statu recenti levigata , exsiccato quandoque sulcata, carnosa, intus fibris verticalibus 
raris crebrisve endocarpio tenui accretis distincta , monosperma. Semen ovoideum v. ellipsoideum , 
plerumque striatum aut sulcatum, inferiori extremitate papilla embryitega notatum. Albumen cartila- 
gineum, ruminatum aut rarissime æquabile. Embryon parvum, conoideum, in basi albuminis 
locatum, axile. 
Vecer. Palme elegantes, proceræ aut mediocres, in litore Nove Hollandiæ tropicæ , Nove Guineæ , finitimisque insulis 
crescentes. Caudex gracilis, annulatus, inermis, intus fibroso- mollis. Frondes terminales petiolorum basibus cylin- 
draceo-convolute, pinnatisectee ; segmentis subtrapezioideis aut cuneiformibus, reduplicatis, plicatis, nervosis, 
antice заре fissis, dentatis vel erosis. Spadices infra frondes, laterales, basi semilunari amplexieaules, varie 
patentes, ramis florum simplicibus aut parce ramosis, rigidis, plerumque tomento fusco obductis florum insertione 
undique scrobiculatis. Flores feminei distincte bibracteolati hermaphroditicis s. masculis minores, in quibus 
ree f, 
pistillum rarissime fructificari videtur, q 
mediocres, perigonio i iter aucto i 
continentes. 
is nondum plane evolutis jam decidere solent. Fructus 
id , rubri aut rubro-fusci, in регісагріо succum acerrimum 
OBSERVATIO I. 
Mantis, V. Ш., qui in celeberrimo opere de Palmis Genus Seaforthiam Ron. Bn. servavit et cum eo |Ptychospermam 
Lasur., quamvis prius prolatum, conjunxit, complures eo Palmas Asie tropice et Archipelagi Indici plectitur, 
quarum major pars ad Genus nostrum jam tractatum Pinangam pertinet, Hoc autem loco non omittendum videtur, idem 
et nobis olim placuisse , qui, peculiaribus characteribus neque Arece nec Ptychosperme (s. Seaforthiw) satis perspectis , 
ipsumque habitum minus spect , numero i in floribus masculis nimium quantum tribueremus. Ubi vero ad 
edendam descriptionem Palmarum Archipelagi Indici progressi و‎ diligentius eas explorare instituimus , tum demum nobis 
apparuit, quantopere hodierno statui expediret , ut Genus Areca Linn. angustioribus finibus circumscriberetur, 
quam huc usque factum esset. Eo quidem consilio in Introductione ad caput decimum septimum et ad diversam florum 
dispositionem , et ad. divisionem spadicis attendimus, quo scilicet quasi ultro duceremur ad constituenda Genera Nature 
optime congruentia. His enim principiis constitutis, 4recam а Pinangá, aliaque complura Genera, habitu cuncta inter se 
simillima, quovis fructificationis stadio facillime distinguas. Cum vero in Ptychospermá divisio spadicis et florum 
dispositio eadem sit, que in Pinangá , queri possit quà in re utrumque Genus differat? Majori enim evolutioni Pistilli in 
floribus masculis sive pseudo-hermaphroditicis Ptychosperme soli haud nimium tribuendum esse putamus. Ad eam 
queestionem hee fere sunt, quae respondeam : utrumque Genus tum quibusdam characteribus ad organa fructificationis 
spectantibus, tum maxime ipso habitu ita inter se differre, ut primo quoque aspectu facile dignosci queant. Nam omnium, 
quas novimus, Ptychospermarum segmenta frondium forma specierum Сагуойе eo sunt simillima, quod basis eorum insigniter 
est cuneata : id quod etiam in ZVallichid Roxn. et Zriarted Коп. et Pav. videmus, qu» Genera cuncta cum vegetationis , 
tum fructificationis charactere magnam inter se ostendunt affinitatem. A Pinangá vero his. insuper distinguitur 
Ptychosperma : 1) foliolis calycis, imbricatis florum masculorum s. pseudohermaphroditicorum. 2) pistillo in iisdem 
floribus inter ingentem staminum numerum conspicuo, quum pistilli rudimentum in Pinangé non nisi in magná 
staminum paucitate appareat. 8) antheris magis minusve mobilibus. 4) stigmatibus in flore femineo distinctis. 5) haud 
minus, ut videtur, affixione ovulorum in utroque Genere diversá. i 
ڈو رو ای 
1 
OBSERVATIO П. 
Affixio ovuli dignissima videtur, que in omnibus Speciebus , in primis in P. eleganti (Seaforthià eleganti Ros. Br.) et 
P. gracili Lazu. diligenter exploretur. Ovulum erectum esse ; in Charactere generico auctor est Martius Gen. et Sp. Palm. 
р. 181; quod tamén neque nostris observationibus , neque Analysi Ptychosperme Вомрип tab. 83. fig. 9., a viro optimo 
Decaisne delineatz, convenit. Nos enim in pistillo floris feminei hujus Palme ovulum extremitate superiori affixum 
invenimus, neque tamen stoma ejus reperire potuimus , quod statui nondum plane perfecto florum, quos exploravimus , 
videtur tribuendum. Cum vero, Martius auctore, ovulum inferiori extremitate sit affixum, hee ita facillime explicari queat 
diversitas , quod hoc ejus effatum investigatione florum f. um non genuine hujus Generis Speciei, sed alicujus 
Pinange nitatur. Ex his enim complures , ut supra memoravimus , ad Seaforthiam relatas invenimus , et cum in descriptione 
Seaforth elegantis Вов. Bn.; tum Ptychosperme: gracilis Lasur., quc ipsie typum hujus Generis constituunt, nulla omnino 
fit mentio, quo tandem modo affixum sit ovulum. Attamen fieri. potest ,.ut affixio ovuli a nobis spectata ad solam 
