( 294 ) 



tie plechtige zitting van 1881, droeg hij als bestuurder 

 eene prachlige redevoering voor over de geschiedenis en 

 de slrekkingen der Vlaamsche letterkunde. Een talrijk en 

 uitgelezen publiek woonde die zilling bij, en bekrachtigde 

 door zijne lierhaalde toejuichingen de fiere woorden van 

 den doorluchtigen schrijver, vooral wanneer de eerbied- 

 waardige grijsaard in korle en gespierde woorden zijne 

 raeening over de Vlaamsche zaak verklaarde. 



« Het ideaal van het Belgie der toekomst is volgens 

 ons eene natie samengesleld uit iwee broederlijk veree- 



nigde rassen, waarvan elk, op het grondgebied door de 



natuur loegekend, gelijke rechlen geniet in het gebruik 



der talen; uit twee rassen, bezield met dezelfde gehecht- 



heid aan die vrije instellingen en aan die verhevene 



Grondwet, welke ons loelieten onszelve le her word en, en 



aan de wereld het voorbeeld te gevtn eener onlwikkeling 



in 't gebied des geesles, der staatkunde en der nijverheid, 



die ons de goedgnnslige bewondering verzekerl van alle 

 vol ken. 



Wij, Vlamingen, wij zijn nog zeer verre van onze 



taak volbrachtte hebben ; maar, indien onze roemrijke 

 voorouders ons hunne sloffelijke macht niet hebben kun- 

 nen overmaken, lieten zij ons ten minsle hun onvermoei- 

 baar geduld en hunne onoverwinnelijke taaiheid na. 



» Het is le zeggen, Mijnheeren, dat wij met dezelfde 

 kracht en met dezelfde volharding de wedereisching zullen 

 voorlzetten der rechlen van het Vlaamsche volk, lot dal 

 ons ideaal van nalionaal rechlen van national gelijkheid 

 sal bereikt zijn, al moest de volledige verwezenlijking 

 ervan slechls aan onze naneven voorbchouden zijn. > 



Het Vlaamsche volk, Conscience, zal die woorden diep 

 in 't geheugen prenten. Uw wil zal zijn wil, uw wensch 



