( 295 ) 



zijn wensch zijn. En wanneer onze naneven eenmaal dien 

 wensch zullen verwezenlijkl zien, zullen zij de eer der 

 wedergeboorle van het Vlaamsche volk toeschrijven aan 

 onzen Hendrik Conscience. Zij zullen zich herinneren 

 dal Conscience beladen wierd met de eereleekens van zijn 

 orst, dat hij zelelde in de voornaamste geleerde Maal- 

 schappij van het land, maar bijzonder dat eene grenze- 

 looze liefde jegens hem zetelde in het hart van het 

 Vlaamsche volk. Brons is duurzaam, de liefde des volks is 



nog duurzamer. Het prachlig slandbeeld, Hendrik, ter 



\ 



uwer eere door uwe moederstad opgericht, is verganke- 

 lijk. Uw dierbaar geheug 



deren Vlaanderen is. 



Vaarwel, Hendrik; in den naam onzer Academie, wier 

 sieraad gij waarl, vaarwel. Gij hebt uwen weg bevvandeld, 

 het goed zaad strooiende, het volk beschavende. De Almo- 

 ^ende zal u loonen. Dit zij de troosl uwer ontrooslbare 

 gade, uwer droeve kinderen en kleinkinderen. Vaarwel. » 



Discour* prunonce an nam de V Academie, mix funerailles 

 de M. Henri Conscience; par M. Pierre Willems, 



membre de ia Classe des lettres. 



Messieurs, l'Academie royale de Belgique m'a confie 

 la lache honorable mais penible de dire en son nom un 

 dernier adieu a notre Ires honore et tres regrette collegue, 

 Henri Conscience. Ce n'est pas aujourd'hui le moment 

 opportun d'esquisser l'o3uvre gigantesque accomplie par 

 eel homme de genie apres cinquanle ans de labeur, osuvre 

 immense, grandiose dans son but, dans ses moyens, et sur- 

 tout dans ses effets : un peuple qui etait enseveli dans la 



