394- ) 



Gij daagt voor mij in 't wazig wolkenzweven, 

 Gij zingt mij toe in 't ruischen van den stroom, 

 Gij fluistert « liefde! *> in H lisplend looverbeven, 

 Ik grijp naar u, — *k omvat een ijdlen droom ! 



Htemme der Houden (Mannenkoor). 



Gewapend met de lyra, 



In stee van boog en pijl, 



Rustte even in ons lommer 



Apollon hier een wijl; 



Der Her ontwrong hij koortsig 



Een toon zoo wild, zoo naar 



En <i Daphne ! » schreeuwend, vlood hij. 



Waar is Apollon ? vvaar? ... 



\|iollnn 



Een droom?... Neen, neen — bij Zeus ! Gij zult mij toebehooren. 



Ik ben een God! Ik wil — gij moet! 

 Ik draag in mijne borst Olympos' vlammengloed, 



Die 't leven schept, de wereld voedt 



En alles in dien gloed kan smoren! 



Geesten des somberen nachts, ik daag u ten godlijken kamp nit. 

 *t Licht dat ik zwaai in de hand, leven en liefde is het ! — Voort. 

 Muzen, omringt uwen vorst ! Heft aan uwen schallenden Paian . 

 Voert, o Chariten, in rei dansend ter zege mij! — Voort! 



Ximfen, in de verte. 



De omhelztng ware een nioord! 

 Voort, Daphne! Voort! 



