( 396 



Een perelend kweclen 

 Onlvloeit der hu hi... 

 Alleen Philomele 

 Nog zingt en zucht..» 



Daplme, mijmerend. 



De nacht is zoo zvvocl en mijn boczem zoo bang 



f 



'k Ontvlood den geliefde zoo lang — zoo lang! 

 Ik smacht naar de rusfe... Mijn hart doet zeer... 

 En vinde ze nooit en nimmermeer... 



O Gaia, mijne moeder, laat me aan uw harte drinken 

 Een teuge van uw liefde, die mij verkwikken moet! 

 Peneos, goede vader, laat me in uw golven zinken, 

 En blusch in niijnen boczem dien wreeden liefdegloed! 



%|H»Hoil. 



O winden, gij gewiekten, mijn boden op dezeaard, 

 Hebt gij mijn hartgeliefde, mijn Daphne Diet ontwaard? 

 Hebt ge in uw beimenissen, gij boomen van het woud, 

 Mijn vluggc, schuwe hinde, mijn Daphne niet aanschouwd. 

 Gij rotsen en gebergten, nooit reizensmoede stroom, 

 Schuilt ze in uw donkre holen, rust ze ergcns aan uw zoom? 



■ 



Gij, zoete Philomele, gij zangster van den nacht, 



Waar houdt ge op heurcn sluimer met uwe liedren wacht? 



En Phoibe, gij mijn zuster, gij die mijn smarten ziet 



En weet waarom ik lijde, — zaagt gij mijn Daphne niet?— 



Geen woord — geen zucht — niets... Alies zwijgt... 

 En de echo op mijn stem is f t hart dat klopt en hijgt— 



Koor der Muien en Charlten 



In de lomraer van de boomen 

 Wandelt aan dc slille zoouieu 



