397 



Van den vaderlijken vloed 

 Uwe Daphne, mijm'rend, zuchtend, 

 En het lijdend hart verluchtend 

 In 't onvaderlijk gemoed. 



Apolion. vporuitijlend 



lo! Io! 



IV lm fe 11. 



Vlucht, Daphne! Vlucht! 

 Zijn aardsche Jeven is zijn nooit verzade zucht! 



Gemengd koor. 



(Nimfen, Muzen en Chariten, Winden en Wouden.) 



Daar vliegt de jager, niet te tcuglen, 

 Apollon met de vlammenvleuglen 

 Der mannendrift de schuchtre toe... 

 Reeds brandt zijn adem op heur wangen, 

 Heeds trilt zijn arm om haar te prangen 

 Aan 't bonzend harte, kloppensmoe. 



Daphne. 



I 



O Gaia, wil me aanhooren ! 

 Ik mag hem niet behooren, 

 Ik moet hem wederstaan ! 



% potion 



Gij zijt mijne uitverkoren! 

 Uw hart zal mij behooren 

 En op mijn harte slaan ! 



(Uemensd koor. 



Erbarming voor de zw akke, goden ! 

 Ziet — ziet ! Daar is zij hem ontvloden ! 

 Hij vangt ze weer — 

 Ze vlucht, ze vliedt... 



Hij prangt ze weer 

 Aan t harte, ziet! 

 Een sehreeuw ontschiet 



