116 



b&rc opvatting van den strijd om liet bestaan mochten deze niet 

 voorhanden zijn: in een algemeen schematisme der Natuur als 

 determinatief der organische vormverhoudingen passen die feiten 

 heel wel. Bovendien wordt der Natuur hier juist verweten, 

 wat een voorwerp van bewondering moest wezen, en als bewijs 

 van samenhangende, algemeene planmatigheid te gelden heeft. 

 De bestendigheid namelijk der schematische grondtypen wijst, 

 behalve op een vast plan, op eene lex parsimoniae, die ook in 

 de verwerkelijking der organische vormen hare toepassing vindt ; 

 het valt, om zoo te zeggen, het Wereldwezen gemakkelijker, 

 hier en daar iets te laten staan , dat overbodig maar onschade- 

 lijk , somwijlen zelfs ietwat nadeelig is, — ■ zooals het wormvor- 

 mig aanhangsel — dan steeds-door schematische veranderingen 

 aan te brengen en nieuwe ideeën door te zetten ; de Voorzie- 

 nigheid blijft veeleer logischer wijze bij de minst mogelijke 

 krachtsaanwending staan, waarbij eene zoo groote mogelijke 

 onderlinge eenheid en samenhang van plan of idee bewaard 

 blijft. Veranderd wordt logischer wijze alleen zooveel als on- 

 vermijdelijk is. In geen geval althans kan de erfelijkheid van 

 rudimentaire organen iets bewijzen voor de doorloopende toe- 

 passelijkheid van het utiliteitsbeginsel der natuurlijke teeltkeus. 

 Eene eerste voorwaarde voor de toepasselijkheid en de 

 werking der natuurlijke teeltkeus is van zelf de veranderlijkheid 

 der organische typen. Zal deze eigenschap vereenigbaar zijn 

 met eene blind-mechanistische opvatting van de ontwikkeling 

 der levende wezens, dan moet, onder den invloed van veran- 

 dering der levensvoorwaarden , een gegeven organisch type in 

 elke willekeurige richting voor onbegrensde afwijking vatbaar 

 zijn. Nu weet echter ieder teler of fokker dat alleen de eerste 

 graden der afwijking gemakkelijk te verkrijgen zijn, en dat iedere 

 volgende graad te moeilijker te bereiken is, naarmate hij ver- 

 der af ligt van den gewonen bouw der soort, en dat elk kunstmatig 

 telingsproces aan eene grens komt, waar alle van buiten komen- 

 de pogingen tot verdere bewerking van afwijking vruchteloos 

 worden. Zoo heeft bijv. de kruisbezie sedert 1852 geene ver- 



