EEN &ESPREK OVER HET OBTSTAAN DER GEZICHTS- 



A. Doe uwe oogen eens toe! Wat ziet ge nu? 



B. Wel, niets natuurlijk. 



A. Kunt ge niet iets zien, als ge wiltj' 



B. Ja, ik kan wel in mijne verbeelding iets zien, bijv. een 

 persoon of een voorwerp, 



A. Juist! Gij hebt nu als het ware een beeld van die per- 

 soon of van dat voorwerp voor u, niet waar? Gij maakt er 

 u eene voorstelling van. Zoo kunt ge u zelfs eene Voorstelling 

 maken van een persoon of een voorwerp, dat ge nooit hebt 

 waargenomen ; en dit kunt ge ook met open oogen. Zulke 

 voorstellingen zijn ivillekeurig. Hoe meent gij dat ze ontstaan ? 



B. Wel, door mijn wil. 



A. Zeker. Hebben de oogen en de gezichlszenuwen er iets 

 mede te maken? 



B. Ik zou zeggen van neen; mij dunkt, die voorstellingen 

 ontstaan in of door de hersenen. 



A, Dat geloof ik ook. Hebt gij wel eens hallucinatiën gehad? 



B, Ja wel! He heb jaren geleden in eene ijlende koorts^ 

 allerlei dingen gezien, waarvan ik er mij enkele nu nog zeer 

 duidelijk herinner en waarvan ik de zekerheid heb , dat zij 

 zinsbegoochelingen waren. 



A. Waren die voorstellingen naar uwe meening ook wille- 

 keurig ? 



B. Zij schenen mij loe niet willekeurig te zijn ; maar wie 

 zal zeggen , of er niet zekere voor mij begeerlijke voorstellingen 

 bij waren , die het uitvloeisel waren van een misschien gedeel- 

 telijk willekeurigen gedachlengang ! 



