279 



A. Wel mogelijk 1 Hoe stelt gij u het ontstaan van die 

 hallucinatiën voor? 



B. Zij moeten natuurlijk in mijne hersenen ontstaan zijn. 

 Maar kan het daarom toch niet mogelijk zijn, dat de werke- 

 lijke personen en voorwerpen, die ik om mij heen had, zich 

 in mijne zieke hersenen vervormden , op eene dergelijke wijze, 

 als men door het staren op een bepaald voorwerp in 't eind 

 soms geheel iets anders ziet, dan dat voorwerp, en men 

 eerst een paar malen met zijn oogen moet knippen , om 

 het ware beeld terug te krijgen ? En evenals men in het half- 

 donker soms eenvoudige voorwerpen voor gedrochten en wan- 

 gestalten aanziet? 



A. Ongetwijfeld! Maar wat volgt hieruit dan ten aanzien van 

 de werkzaamheid onzer hersenen bij het zien in het algemeen ? 



B. Wel, dat, als de hersenen ziek zijn, zij ons soms ge- 

 heel andere voorstellingen kunnen geven, dan wanneer zij ge- 

 zond zijn, ook al is het beeld, dat wij van onze omgeving 

 in de oogen krijgen, hetzelfde. 



A. Alzoo, gij neemt aan, dat de hersenen , gezond of ziek, 

 eene voorstelling maken, naar aanleiding van het beeld, dat 

 op onze nelvliezen gevormd wordt? 



B. Natuurlijk ! Maar de voorstellingen van gezonde hersenen 

 komen dan overeen met de werkelijkheid, wat niet altijd het 

 geval is, als de hersenen ziek zijn. 



A. Voorzichtig! Niet te voorbarig! Als wij nog een kwar- 

 tier gepraat hebben, zult gij beweren, dat uwe voorstellingen 

 geenszins overeenkomen met de werkelijkheid , al zijn uwe 

 hersenen nog zoo gezond, 



B. Hoe zal ik dat ooit kunnen beweren? Men weet immers, 

 dat zich op het netvlies een beeldje vormt van het voorwerp 

 buiten het oog? Dat beeldje ontstaat op dezelfde wijze als in 

 eene camera obscura. Indien nu de eigenaar van het oog 

 eene voorstelling krijgt, geheel overeenkomstig met het beeldje 

 op zijn netvlies, dan is immers die voorstelling ook in over- 

 eenstemming met het voorwerp buiten hem? 



