Eleaat. Sommigen trekken alles uit den hemel en het onzichtbare op 

 de aarde neder, en willen het plompweg met handen grijpen, evenals steenen en 

 eiken : Aan die soort van dingen houilen zij zich, en zij beweren stijf en sterk, 

 dat alleen het zoodanige bestaat, wat zich laat voelen en tasten. Lichaam en 

 wezen zijn voor hen hetzelfde, en wanneer dan onder de anderen iemand over 

 iets onlichamelijks als bestaande gaat spreken, dan verachten zij dien heelendal 

 en willen niet eens verder luisteren. 



Theaitetos. Ja, dat zijn vreeslijke lieden; ik heb er zelf herhaaldelijk 

 mede te doen gehad. 



Eleaat. Daarom verweren zich hunne tegenstanders van uit de hoogte 

 en het onzichtbare met veel behoedzaamheid. Deze laatslen heweren beslist, 

 dat zekere gedachten en onlichamelijke begrippen het ware zijn bepalen. 

 De lichamen echter en datgene wat de anderen voor de werkelijdlieid uit- 

 geven, vervluchtigen zij bij hunne onderzoekingen, en noemen de lichamen 

 niet wezens, maar spreken van doorloopende wording. Daarover, beste 

 Theaitetos, heelt zich tusschen beide partijen een heftige en aanhoudende 

 strijd ontsponnen. 



Theaitetos. Ja, dat weet ik. 



Eleaat. Laten we nu beide partijen eens op hunne beurt om uitlegging 

 vragen van hunne zienswijze aangaande het zijn. 



Theaitetos. Hoe zullen we dat aanleggen? 



Eleaat. Het gemakkelijkst valt dit bij hen die het wezen der wereld 

 in de ideeën leggen, want die zijn het handelbaarst. Moeilijker is het bij 

 dezulken, die met geweld alles in de lichamen binnensleepen, — allicht is het 

 daar bijkants onmogelijk. Doch mij dunkt, dat men het op de volgende wijze 

 met hen dient aan te leggen. 



Theaitetos. Wel, hoe dan? 



Eleaat. Vóór alles, zoo het eeniger mate doenlijk is, moest men hen in 

 der daad verstandiger maken. Gaat dit evenwel niet, laten wij hen dan in 

 onze betoogen als zoodanig opvoeren, en vooronderstellen wij, dat zij ons op 

 ordelijker wijze te rede willen staan, dan feitelijk het geval is. Want 

 wat een beter mensch toegeeft, heeft toch meer waarde dan hetgeen een 

 slechtpre beaamt. Wij overigens bekommeren ons niet om hen, maar zoeken 

 de waarheid. 



PLATO [Sophistes XXXHI.] 



