441 



zich zelf noodwendig zonder werkelijke uitbreidheid , ofschoon 

 zij in hunnen inhoud o. a. ook de ruimteverhoudingen kunnen 

 en moeten bevatten. Het ivezen der kracht zullen wij met 

 beslistheid voor afmetingloos en buiten de ruimte verblijvend, 

 voor transcendent dus, moeten verklaren. Daar alle individua- 

 liteit op onderscheid in ruimte en tijd berust , vervalt daarmede 

 voor ons denkvermogen alle veelheid van wezen in de Natuur. 

 Zoo komen wij er als van zelf toe, de atomistisch gesplitste 

 krachtsuitingen als geïndividualiseerde functiën van een eenig 

 krachtwezen te beschouwen. Met deze opvatting, volgens 

 welke alle ruimte-uitgebreidheid, dus ook afstand, alleen nog 

 is te vinden aan de dynamische functiën, in de functioneele 

 splitsingen van de in haar wezen transcendente, » praeter" alle 

 ruimte verblijvende, kracht, vervalt voor het Wezen der Natuur 

 geheel en al het begrip der actio in dis fans als irrelevant en 

 ontoepasselijk. 



Het wezen der Natuur is eenig. Waren de atomen substan- 

 tieel gescheiden, bestonden zij m. a. w. onafhankelijk van 

 elkander, dan zouden ook de door hunne voorstellingsfunctiën 

 geschapen ruimten even talrijk zijn als de atomen zelf, en 

 dienovereenkomstig zouden dan ook de door de atomistische 

 wilsfunctiën verwerkelijkte ruimten even talrijk als de atomen 

 zelf moeten blijven; op die wijze kwam dan in het geheel niet 

 tot stand wat het gemeenschappelijk karakter der ruimtever- 

 houdingen tusschen de dynamische individuen eerst mogelijk 

 maakt, namelijk de ééne, actueel-phaenomenale , werkelijke en 

 reëele ruimte. Eene zoodanige ruimte kan door de verwerke* 

 lijking der verhoudingsintuïties eerst' dan ontstaan, wanneer 

 deze laatsten in de gezamenlijke dynamiden slechts de inner- 

 lijke menigvuldigheid van inhoud eener eenige Al-idee uitmaken ; 

 en dit is wederom alleen dan mogelijk, wanneer de gezamen- 

 lijke dynamische functiën uitingen zijn van een en hetzelfde 

 Wezen, bestaansopenbaringen eener zelfde absolute Zelfstan- 

 digheid. 



Gesteld het geval, dat de phaenomenale afscheiding van in- 



