^97 



zer behoefte ontstond bij Darwin zijn bekende hypothese der 

 Pangenese. 



Na Darwin zijn er velerlei pogingen gedaan om een meer 

 zichtbaren drager dezer overervingstendenzen en een oorzaak 

 der veranderlijkheid op te sporen. Spreker herinnert slechts 

 aan de meest vruchtbare dezer pogingen, die van Nügeli, na- 

 melijk de zoogenaamde Idioplasma-theovie. In de laatste jaren 

 hebben evenwel deze tot nu toe geheel hypothetische dragers dezer 

 eigenschappen een meer bepaalden zichtbaren vorm gekregen. 



Om duidelijk te maken, welke stof het schijnt te zijn, die 

 als de drager der overervingstendenz aan te merken is , geeft 

 spreker eerst een overzicht van den fijneren bouw der cellen, 

 opgehelderd door op de muur geprojecteerde afbeeldingen. In 

 iedere cel is het plasma, de celkern met de kernlichaampjes 

 en bij planten-cellen een cellulosewand te onderscheiden. 

 Oorspronkelijk bestaat ieder organisme uit slechts één cel ter- 

 wijl uit de deeling van deze oorspronkelijke of ei-cel in meer- 

 dere cellen en door het groeien dezer dochtercellen het latere 

 organisme ontstaat. Daar evenwel een cel zelf nog een vrij 

 gecompliceerd orgaantje is, kan niet door een eenvoudige 

 splitsing in tweeën het doel der vermeerdering bereikt worden. 

 In ieder der dochtercellen moeten dezelfde deelen, die in de 

 moedercel voorkwamen, weer vertegenwoordigd zijn. Het oude 

 Remak'scIic schema was nu eenvoudig, dat eerst ieder kern- 

 lichaampje, daarna de kern en dan het plasma zich in tweeën 

 spUtste. Zoo eenvoudig gaat het evenwel niet in zijn werk. Daar- 

 op laat spreker een aantal verschillende stadiën zien van cellen, 

 die in deeling zijn en beschrijft de zoogenaamde Karyokinese, 

 zoowel bij plantaardige als dierlijke cellen. Deze geheele 

 wijze van deeHng schijnt wel hoofdzakelijk hierop berekend 

 te zijn, dat iedere dochtercel een zoo evenmatig mogelijk deel 

 der stoffen der moedercel met zich krijge, In de eerste plaats 

 geldt dit wel voor de eigenaardige korrehge massa, die het 

 netwerk in iedere celkern vormt, het zoogenaamde Chromatin 

 waartusschen zich het kernsap bevindt. Dit Chromatin rang- 



