599 



overervingstendenzen te beschouwen is. Het Chromatin vol- 

 doet aan de eischen , die Nageli aan zijn Idioplasma stelt , en 

 komt overeen met het Kiemplasma van Weismann. Dit kiem- 

 plasma is het, dat veroorzaakt of uit een ei-cel een mensch, 

 een kwal of een Jrijstplant zal ontstaan. Wanneer van één 

 enkel individu hetzij door parthenogenese , hetzij door deeling 

 (bij lagere dieren en planten, en ook bij hoogere planten door 

 stekken, etc.) afstammelingen gekweekt worden , dan bezitten 

 deze uitsluitend slechts kiemplasma van het moeder-organisme en 

 zouden geheel overeenstemmen zoo de uitwendige omstandig- 

 heden gelijk waren. Het is bekend genoeg hoe men bij planten 

 dan ook juist op deze wijze , door de zoogenaamd niet ge- 

 slachtelijke vermeerdering, bijzondere eigenschappen tracht te 

 bestendigen. (Kina, vruchtboomen , etc). De gedurende het 

 leven door uitwendige omstandigheden verkregen eigenschappen 

 van een organisme, worden dan ook voor zoover men weet 

 niet op de afstammelingen overgeërfd. Goed geconstateerde 

 feiten daaromtrent zijn er ten minsten op het oogenblik niet 

 van bekend. Dit kiemplasma schijnt dus zeer constant te zijn 

 en slechts uiterst moeilijk wijzigingen te ondergaan. 



De vraag blijft dan: hoe komt de veranderlijkheid, die men 

 toch feitelijk waarneemt, tot stand? Prof. Weismann meent nu 

 juist in de sexueele voortplanting de oorzaak gevonden te heb- 

 ben van de individueel overerfelijke verschillen. Door de 

 vereeniging van het Chromatin of kiemplasma van twee, van 

 verschillende individuen afstammende cellen, tot een nieuwe 

 celkern, ontstaat een mengsel van kiemplasma hetgeen tot dat 

 oogenblik nog niet bestaan had. Dit nieuwe kiemplasma is nu 

 voor zich weer onveranderlijk, dat wil zeggen: de eigenaar- 

 digheden, die het uit dit nieuwe mengsel van kiemplasma ont- 

 stane organisme gedurende zijn leven verkrijgt, worden niet 

 op zijn afstammelingen overgeplant, maar wel die, die haar 

 ontstaan aan deze bijzondere vermenging der beide kiemplasmen 

 te danken hebben. Dat nu de afstammelingen van één oude- 

 renpaar elkander niet geheel gelijk zijn, kan men zich daar- 



