( 608 ) 



om de waarheid te zoeken, weet hoe gemakkelijk het 

 vroeger der overwinnende gezindheden was, de nagedach- 

 tenis hunner vijanden of slachtoffers te verduisteren of 

 gelieel uit te dooven. 



Hebben wij niet tôt op onze dagen moeten wachten , om 

 in den wijzen man van Gent, in Jacob van Artevelde iets 

 anders te zien dan een oproerige brouwer en overmoedige 

 volksverleider (1)? Worstelt de nagedachtenis van den 

 Brusselschen martelaar Anneessens niet immer nog tegen 

 miskenning, twijfel of kleinachting? 



Hoe het zij , van de Kerels was ons geen ander aan- 

 denken overgebleven dan het woord zelf , dat heden nog 

 in den mond des volks de beteekenis heeft van eenen 

 sterken, moedigen man. Men zegt nog een slruische kerel, 

 een knappe kerel^ een [elle kerel (2). 



Maar dat dit woord de geslachtsnaam was van een aan- 

 zienlijk gedeelte der bewoners van Vlaanderen, zulks ver- 

 moedde men niet. 



De eerste lichtstraal desaangaande schijnt opgegaan te 

 zijn uit eene Latijnsche kroniek , geschreven omtrent het 

 jaar 1200, door Lambertus, pastoor te Ardres, in Fransch- 

 Viaanderen. 



Deze zegt : 



« In dien tijd woonde er in het graafschap Gwynen , 

 eene soort van lieden, gewapend met kolven (knodsen), 



(1) « C'est un tyran qui, pour satisfaire de viles passions, la soif de l'or 

 et la haine contre tout ce qui est noble , s'entoure de brigands et d'assas- 

 sins, et ne se plaît qu'au milieu du pillage et des massacres. « Tel est, en 

 résumé, le jugement porté pendant des siècles sur Jacques van Artevelde. 



Jacques van Artevelde , par P.- A. Lentz, professeur à l'université de 

 Gand , pp. 3 et 4. 



(2) Kerel, dicitur de viro egregio etforli. Vredius, FI. chr. 694. 



