. ( 009 ) 

 (lie mon Colvekerlos noenide, naar dit woord Colf, dal in de 

 taal des lands knods (massue) beteekend. Zij waren , on- 

 rechtvaardigen ten ongelukke,door de heeren van Hammes 

 onderjukten in diensthaarheid gehouden, enz. (1). » 



In den Reinaartde Vos, uitgegeven door J.-F. Willems, 

 vindt men in de varianten, wijzende ontwijfelbaar op een 

 ouder handschrift, dus van de Kerels gewag gemaakt, als 

 van trotsche lieden die de velden bewonen : 



Bladz. 25. Een kerel , hiet Lanfreit , woent hier bi. 

 Bladz. 34. Mer Lantfreit maecte Imeeste crachiez 



Want hi was die edelste van geboorte. 

 Bladz. 38. Viiul kerel Lantfreit , sprac hi. 

 Bladz. 73. Of hi Lantfreits honich at. 



Ende die keerle hem lachter deden. 



In het jaar 1847 heeft men een zeer oud lied ontdekt en 

 uitgegeven , dat oogschijnlijk in voorleden eeuwen uit den 

 mond des volks is opgenomen geworden. Het is een spot- 

 lied tegen de Kerels en een strijdzang bunner vijanden, de 

 ridders ofleenheeren. 



In dit koslbaar lied, le lang om hier geheel te worden 

 ingelascht, zijn vêle trekken van den eigen aard en de 

 zeden der Kerels bewaard. 



Zie hier de eerste en de laatste strofen ervan ; 



Wi willen van den kerels singhen : 

 Si zijn van quader aert; 

 Si willen die rudders dwinghen; 

 Si draghen enen langen baert. 

 Haer cleedren die sijn al ontnaijl ; 

 Een hoedekin up haer hooft gecapl, 



(1) Lamberti Ardensis ecclesiae presbyteri chronicon Ghisnense et 

 Ardense, etc., uitgegeven door le marquis Godefroy de Meiiilglaise. 

 Cap. XXXVI, de Colvekerlis, p. 87. 



