( 610 ) 



t' Caproen slael al verdrayl, 

 Haer cousen en haer scoen gelapl 

 Wronglen ende wey, broot ende caes , 

 Dal eet hi al den dach ; 

 Daer om is de kerel so daes 

 Hi êtes meer dan hi mach. 



Wi willen de kerels doen greiiisen , 



Al dravende over 't velt 



Hets al quaet dat si peinsen , 



le weetse wel bestelt. 



Men salse slepen ende hanghen , 



Haert baerl es al le lanc; 



Sine connens niet ontganghen, 



Sine doghen niet sonder bedwanc (1) 



In de kronijk van Vlaanderen, op last der Vlaamsche 

 Bibliophilen door Serrure en Blommaert in 1859 iiitge- 

 geven (D. I, bladz. 159), vinden wij het woord Kerels eene 

 enkele maal , namelijk waar zij den Franschen veldheer, 

 Robert d'Artois, voor den slag der Giilden sporen, deze 

 vvoorden, doelende op de Vlamingen, in den mond legt : 



« le duchte dat deze rustiers [rustres) ende Kierrels 

 bliven sullen cille voor onze voetganghers ende schutters. » 



In eene oorkonde van 1250, vindt men, onder den naam 

 van Kerlistok, melding gemaakt van zeker recbl dat de 

 Kerels te betalen hadden (2). 



Door deze weinige inlichtingen geleid , heeft de béer 

 Kervyn de Lettenhoven de wetten , zeden en daden der 

 Vlaamsche Kerels scbier volledig uit den nacbt der tijden 



(1) Men vindt dit lied in zijn geheel, onder andere in de Nederîandsche 

 Dichterhalle van J.-F. Heremans, p. 57, en in de Nederîandsche Geschied- 

 zangen van D' J. van VIoien, p. 54. 



(2) Zie Warnkoenig , traduit par A.-E. Gheldolf, t. 11, pièces juslilica- 

 lives, p. 440. 



