( 614 ) 



Deze schat diende niet alleen om hel onderhoud der 

 gemeene wegenissen en waterwerken te bekostigen ; maar 

 hij was tevens eene kas van verzekering tegen brand en 

 schipbreuk (1). 



De Kerels verbonden zich daarenboven onderling tôt ve- 

 lerlei doel in broederschappen , die zij Gilden noeraden , 

 en zwoeren elkander bij te staan en te helpen met goed en 

 bloed. 



Zij huldigden wel den graaf van Vlaanderen als hunnen 

 wetligen vorst, doch ontzegden hem allen rechtstreekschen 

 invloed op hunne zaken. 



Tolien van doorvaart en invoer, van den aard als dege- 

 nen die Avij nu douanen, haven- of baanrechlen noemen, 

 betaalden zij gewillig ten voordeele des vorsten; maar van 

 eene persoonlijke belasting op hunne hoofden, hunne wo- 

 ningen of hunne akkers, wilden zij niet hooren. Inderdaad, 

 volgens oud-Germaansch recht, was het betalen van allen 

 persoonlijken toi een teeken van dienstbaarheid en sla- 

 vernij. 



Moesten zij met de andere gewesten des lands in de 

 kosten van den oorlog bijdragen, dan stuurde de graaf hun 

 eene bede toe, en, na beraadslaging, vergunden zij hem 

 uit den gildeschat eene zekere hoeveelheid marken zil- 

 vers. — Deze wijze van geldvergunning aan de vorsten is 

 in meest al de provincien van België in voege gebleven tôt 

 het einde der verledene eeuw. 



De Kerels waren landbouwers, zeevaarders, visschers, 

 koophandelaars of wevers. Zij woonden niet binnen be- 



(1) Carolus Magnus heeft in zijne Capitularien (a" 779, art. XIV) reeds 

 deze ondeilinge verzekeriiigen verboden. Zie overigens Kervyu de Lellen- 

 hove, Hist. de FL, l. I", p. tU. 



