( 616 ) 

 bovenal daaruit, dat de opstellers van dit formulier Latijn- 

 sche letteren bezigden , welke slechts daar of omirent de 

 echte klanken der Saksische spraak konden veibeelden. 



Zien wij nu ter loops, welke roi deze Kerels van Vlaan- 

 deren in de Geschiedenis onzes vaderlands hebben ver- 

 vuld. 



Op het einde der 3^^' eeuw, stelden de Romeinsche 

 keizers, Diocletiaan enMaximiaan, eenen zekeren Carau- 

 siiis aan, als bevelhebber over de zeemacht in de Noordzee, 

 om de kusten van het Rijk tegen zeeroovers te bescher- 

 men. Deze Carausius was een Menapier , dit is een Vla- 

 ming, en zijne opvolgers voerden den naam van graven 

 der Saksische kust. Hij maekte zich vrij van zijne onder- 

 schikking aan het Romeinsche Rijk en veroverde een ge- 

 deelte van het groote Rritsche eiland ( Engeland). 



Lappenberg, in zijne Geschichte von Engeland, zegt 

 van hem : « Niet min invloed heeft Carausius uitgeoefend 

 op de latere Germanùeering der Rritten door de Saksen. 

 Hij zelf was Gerraaan van afkomst en Menapier van gë- 

 boorte. Indien hij de oorzaak niet was van de nederzetting 

 der Saksen , zoo wel op de Vlaamsche als op de Rritsche 

 kust, begunstigde hij ze evenwel door zijn bondgenoot- 

 schap met hen (1). » 



Deze Carausius is dus de eerste Kerel van Vlaanderen , 

 wiens naam ons door de Geschiedenis wordt gemeld. In 

 dezen naam ziet de heer Kervyn de Lettenhove zelfs eene 

 Latijnsche vervorming van het woord Karlos. 



In aile geval , van dan af wordt er niet zelden gewag 

 gemaakt van Saksen die de beide kusten derNoordzee, 



(1) Lappenberg, Geschichte von Engeland, t. I, p. 43. 



