290 



dat 8;edeeltelijk door chloorammonium verdween; door potassa- 

 oplossing werd dit praecipitaat ontleed in ijzeroxyde en aluin- 

 aardehijdraat; in het chloorammonium bevattende ammoniafil- 

 traat kon men op bekende wijze potassa, soda, kalkaarde, 

 bitteraarde en sporen van mangaan herkennen. 



Cyaanijzerpotassium bij het water gevoegd, kleurde het onmid- 

 delijk blaauw, na korten tijd een blaauw praecipitaat vormende; 

 cyanidijzerpotassium kleurde het water zwak groenachtig bruin, 

 na 24 uren sporen van een praecipitaat gevende. 



Koking met overmaat van potassa deed in het begin eenige 

 witte dampen ontstaan. 



Kwantitatieve analyse. 



1. Bepaling van het Zwavelzuur. 



130,694 gm. water matig verwarmd, salpeterzuur bijgevoegd, 

 gefiltreerd, het filtraat met azijnzure barietaarde behandeld, gaf 

 bij 100° C gedroogde zwavelzure barietaarde 0,791 grm. 



100 grm. water 0,60523 grm., waarin 0,20796 grm. zwa- 

 velzuur. 



2. Bepaling van het Chloor. 



Het filtraat der azijnzure barietaarde , met salpeterzuur zilver- 

 oxyde behandeld , gaf bij 100° C gedroogd chloorzilver 0,420 

 grm. 



100 grm. water 0,32136 grm. , waarin 0,079441 grm. chloor. 



3. Bepaling der Kiezelaarde. 



130,694 grm. water tot droogwordens toe uitgedampt, het 

 zout verhit, met zoutzuurhoudend water uitgekookt, %&[ kiezel- 

 aarde , gegloeid 0,04005 grm. wegende. 



100 grm. water 0,030644 grm. 



4. Bepaling van het IJzeroxijde. 



Het filtraat der kiezelaarde met eenig salpeterzuur gekookt, 

 chloorammonium en ammonia in overmaat bijgevoegd, gefiltreerd, 



