826 



Eene van deze bronnen bij welke zulks niet het geval was, 

 is merkwaardig door de hooge temperatuur .van haar water, 

 welke, toen bovengenoemde geneesheer het verzamelde, 80° C. 

 aanwees. 



Door mij in het chemisch laboratorium alhier voorloopig on- 

 derzocht, bleek het bij 28° C. een spec. gew. van 1,0016 te be- 

 zitten, terwijl op 100 deelen water 0,2149 vaste deelen aanwezig 

 zijn; de smaak, eerst flaauw, is later bitter zamentrekkend; het 

 reageert naauwelijks merkbaar zuur. Een weinig van het water 

 bij een zuor gevoegd bruist zwak op, terwijl het bij koking 

 troebel wordt door afgezette koolzure kalkaarde en magnesia; 

 van ijzeroxyde zijn sporen te ontdekken en de bij drooging te- 

 ruggeblevene zoutmassa was zuiver wit, in water slechts voor 

 een gedeelte en door toevoeging van acid. nitricum onder uit- 

 drijving van koolzuur en achterlating van eenige kiezelaarde 

 geheel oplosbaar. Van jodium kon ik geen spoor aanwijzen; 

 chloor en zwavelzuur zijn in ruime mate voorhanden. 



Het blijkt dus, dat deze heete bron onder die behoort, welke 

 bikarbonaten van kalk en magnesia (en mogelijk ook van eenig 

 yzerprotoxijde) opgelost houden en verder hoofdzakelijk uit 

 chloruren en sulphaten van deze bases met soda bestaat. 



Weltevreden, 15 November 1851. 



D. W. Rost van ïonningen. 



Buitengewoon groote woy^telknol van Dioscorea 

 spiculata. 



Deze groote oebi is der Natuurkundige Vereeniging aangebo- 

 den geworden door den heer Büijn, resident van Bantam. Zij 

 weegt ongeveer 70 kilogrammen, wordt door de inlanders ge- 

 geten, en door velen voor smakelijk gehouden. Afgesneden stuk- 

 ken daarvan, los in de aarde geworpen, hebben zich spoedig 

 tot nieuwe planten ontwikkeld, zoodat de kuituur er van geene 



