naakt, met uitzondering van een tjawat, ter bedekking der 

 schaamdeelen. Deze, uit den bast van eene soort van vijgen- 

 boom , door uitldopping verkregen , wordt bij hen mar ge- 

 naamd , en om den middel geslagen , tusschen de beenen door 

 opgehaald en van achteren doorgestoken. De vrouwen dragen 

 eene korte sarong, meestal van blaauw katoen, die tot op de 

 knieën nederhangt, of wel eene soort van broek met zeer 

 korte pijpen. Voor het overige is haar hgchaam ongedekt. 

 Sommigen echter dragen de sarong tot boven den boezem. De 

 kinderen van beide seksen gaan lot aan de huwelijksjaren 

 geheel naakt. Allen dragen om de armen ringen van visch- 

 graten, schelpen, koper, zilver, gevlochten rottan of biezen. 

 Deze laatsten, ter breedte van twee vingers en meestal rood 

 gekleurd, worden om den arm gedaan in de kindsche jaren 

 en klemmen bij het groeijen om de huid vast. Aan den pols 

 van de linkerhand dragen de mannen veelal eenen dergelij- 

 ken band van rottan, doch veel breeder en die los om den 

 pols zit, ten einde te voorkomen, dat bij het boogschieten 

 de huid door de sterke pees worde afgestroopt. Op ver- 

 schillende plaatsen des hgchaams tatoeëren zij zich (en zulks 

 na den dood van een' hunner aanverwanten) , zooals op de 

 wangen en onder de oogen bij het overlijden van den vader; 

 op de borst voor den grootvader; op de schouders en armen 

 voor de moeders en op den rug voor een' broeder. 



De vrouwen doen het ook , doch voornamelijk na het af- 

 sterven van eene harer vrouwelijke betrekkingen. De figuren 

 schijnen willekeurig gekozen te kunnen worden; veelal gelijken 

 deze op twee gekruiste klewangs of op in elkander loopende 

 krullen. Dit tatoeëren wordt door jonge meisjes gedaan, door 

 het inprikken met eene vischgraat en het inwrijven met roet. 

 Bij velen heb ik groote likteekens gezien , even alsof die ge- 

 brand waren. De veelvuldigheid waarmede men zulke liktee- 

 kens (dikwijls tot tien toe) bij denzelfden man vindt, doet mij 

 vooronderstellen, dat het veroorzaken daarvan eene bijzondere 

 beteekenis heeft en welligt als geneesmiddel wordt aangewend, 

 of wel dat deze likteekens tot sieraad dienen. 



