381 



chcminées en pullen op en af enterde , het werken zag met 

 kruidonlpIüiTingen , den koelen luchtstroom door deze onder- 

 aardsche gangen zeer aangenaam vond, maar minder, de 

 benaauwde hitte in dezulken , waar nog geen togtgatcn naar 

 boven bestonden. Evenwel ben ik in staat, dank zij den hee- 

 re resident Gallois , nog vele wetenswaardige bijzonderheden 

 mede te deelen. 



Omstreeks Candjermasin zijn vier kolenbekkens bekend. Het 

 meest oostelijke en verst afgelegene is dat te Riam , waar 

 aanvankelijk de ontginning beproefd werd , doch wegens on- 

 gezondheid verlaten voor het tweede, te Pangaron. Dit bek- 

 ken is lang 5| en breed ruim één uur gaans, met sterk opge- 

 ligte boorden , die in den heuvelketen van Pangaron opstijgen ; 

 het diepste gedeelte er van zal welligt 1000 voeten beneden 

 het niveau zijn. De beide andere bekkens zijn nog niet onder- 

 zocht ; zij hggen benedenwaarts van het tegenwoordig geëx- 

 ploiteerde en hierdoor voordeehger voor den afvoer der ko- 

 len. 



De heuvel in welken de heer Von Gaffron mij eerst geleidde, 

 bevat den zuidoostelijken opgehgten rand van het tweede bek- 

 ken. Loodregt op het vlak van afgraving, gelijk met den bcga- 

 nen grond , werd de eerste galerij geboord , met eene helhng 

 van 6 duimen op de 100 vt. , naar binnen opwaarts gaande. 

 Het filtratie-water loopt hierdoor van zelf de mijngangen uit, 

 zonder dat eenig kostbaar stoomwerktuig tot oppompen be- 

 benoodigd is. 



Bij het boren dier galerij , op dit oogenblik tot eene ho- 

 rizontale diepte van 700 voelen , vond men de volgende rots- 

 soorten : 



