8 V. J. V. Daneš: 



richtig ihre Formen einer geringeren Hárte, als jener der 

 unter ihnen liegender Kalkmergel zu. 



Es ist also seit Junghuhn kein Fortschritt in der In- 

 terpretation der Karstphanomene zn verzeichnen, bis in der 

 zweiten Ausgabe der grossen Monographie von Jáva, deren 

 geographischer Teil von J. F. Niermayer béarbeitet ist. 



NiERMEYER^) erkennt sehr gut die Karstnatur der vor- 

 zliglich durch Junghuhn beschriebenen Gebiete und inter- 

 pretiert sie sehr scharf und eingehend auf einigen Stellen, 

 besonders aber in dem Absatze, welchen ich in der Anmer- 

 kung zitiere. 



Einen wesentlichen Fortschritt hat die Erforschung des 

 Tertiárgebirges in Jáva durch die langjahrigen geologi- 



5) Jáva. Geographisch, ethnographisch, historisch, dooř Prof. 

 P. J. Veth. Tweede Druk, bewerkt dooř John F. Snelleman en 

 J. F. NiERMEYER. Derds Deel. Geographie. Harlem 1903. Seite 497. 



»De Goenoeng Séwoe is het merkwaardigst gevormde bergland 

 van Jáva, een molshoopen terrein in 't groot. De naam is letterlijk 

 juist, want er liggen hier duizenden topjes bij een, de meeste 30—60 

 M. hoog en half bolvormig; andere zijn spitse kegels en gaan tot 

 100 M.; enkele hebben bij den voet overhangende wanden, waarvan 

 kalkwater druipt, dat stalaetieten gevormd heeft. Tusschen de heu- 

 veltjes liggen houderden blinde dálen, met zeer vlakken bodem, ten 

 deele moerassig, ten deele tot bouwvelden aangelegd, maar grooten- 

 deels met alang-alang begroeid. Niet minder groot is het aantal 

 kleine kommen, dolinen. Het regenwater vindt in beide soorten van 

 inzinkingen onderaardsche afvloeiing, hetzij dooř smalle spleten^ 

 hetzij dooř grootere gaten, loewangs genaamd, die zich vormden 

 als schuingaande holen of als vertikále putten. AI deze openingen 

 staan met gangen, grotten en schachten in verbinding, dooř welke 

 het regenwater af vloliing vindt, om veelal in zee weer op te stijgen, 

 waar dan een roodachtige tint zich mengt in het klare blauw. Som- 

 mige putten zijn verstopt en dan vullen kleine meertjes de dolinen 

 of diepste deelen der dálen. De residentie-kaarten toonen er een 

 honderdtal. Hun water is steeds tuoebel, kalkhoudend. Of ze som- 

 tijds droog liggen is onbekend. AI deze dálen en dieptevormen zijn 

 de kenmerken der karstformatie, met welken naam men de kalk- 

 gebergten aanduidt, die ondergrondsche afwatering bezziten. O ok 

 sehijne den »Karren« niet te outbreken, zooals men in het Karst- 

 gebergte de scherpe riehels van harde kalksteen noemt, die bij wegs,, 

 poeling der zachtere deelen zijn blijveu staan.« 



